نقش پيش‌بين كمالگرايي منفي و نگراني از تصوير بدني در تببين وابستگي به تمرين در ورزشكاران

مقدمه: با توجه به پيامدهاي منفي وابستگي به تمرين بر سلامت جسماني و روان‌شناختي ورزشكاران و از آن‌جايي كه متغيرهاي روان‌شناختي نقش مهمي در بروز رفتارهاي ورزشكاران بازي مي‌كنند، هدف از اين تحقيق بررسي نقش پيش‌بين كمالگرايي منفي و نگراني از تصوير بدني در تببين وابستگي به تمرين در ورزشكاران بود. روش: پژوهش حاضر توصيفي-مقطعي از نوع همبستگي بود. جامعه‌آماري اين تحقيق تمامي ورزشكاران ايراني عضو در گروه‌هاي ورزشي موجود در شبكه‌هاي اجتماعي بودند كه از بين آن‌ها با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس يكصد و نود و پنج نفر به‌عنوان نمونه تحقيق انتخاب شدند. ابزار گردآوري اطلاعات در اين مطالعه پرسشنامه بود كه براي اين منظور از پرسشنامه وابستگي به تمرين، كمالگرايي منفي و نگراني از تصوير بدن استفاده شد. آزمون آماري مورد استفاده در اين پژوهش ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه بود كه با استفاده از نرم افزار SPSS21 بررسي شدند.  نتايج: نتايج ضريب همبستگي پيرسون نشان داد كه كمالگرايي منفي و نگراني از تصوير بدني با وابستگي به تمرين در ورزشكاران رابطه مثبت و معناداري 01/0 P دارند. همچنين، نتايج تحليل رگرسيون نشان داد كه كمالگرايي منفي و نگراني از تصوير بدني مي‌‌توانند هفت دهم درصد از واريانس وابستگي به تمرين را در ميان ورزشكاران تبيين كنند. بحث و نتيجه‌گيري: از يافته‌هاي به‌دست آمده از اين پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت كه متغيرهاي روان‌شناختي همچون كمالگرايي و نگراني از تصوير بدني نقش مهمي در رفتارهاي ورزشي ورزشكاران دارند. بنابراين، روانشناسان ورزشي با در نظر گرفتن نتيجه اين تحقيق مي‌توانند جهت كنترل و مديريت رفتارهاي ورزشي ورزشكاران از آموزش‌ها و مداخلات روان‌شناختي مناسبي استفاده كنند.