اثر بخشي راهكارهاي مديريتي حفظ منابع آب زيرزميني دشت مرودشت-خرامه با استفاده از پويايي سيستم‌ها

اخيراً، افزايش تقاضاي آب و آلودگي منابع آب، باعث تهديد منابع آب زيرزميني شده است. هدف از اين تحقيق بررسي ميزان تأثير سناريو‌هاي حفظ منابع آب زيرزميني دشت مرودشت-خرامه و تأثير آن بر بهبود روند كاهش حجم آبخوان با استفاده از رويكرد پويايي سيستم مي‌باشد. شرايط فعلي آبخوان طي دوره آماري 1398-1384 شبيه‌سازي و با توجه به مقادير مشاهده‌اي حجم آبخوان واسنجي شد. سناريوها به سه صورت بررسي اثر تغييراقليم، تغيير حجم آب تخصيص‌يافته به كشاورزان از سد درودزن و تغيير الگوي كشت تحت سناريوهاي SSP1-2.6 و SSP5-8.5 بر حجم آبخوان اعمال شده است. به منظور بررسي اثر تغييراقليم بر آبخوان مرودشت-خرامه در دوره‌ي 1400 تا 1425، داده‌هاي بارش مدل GFDL-ESM4 تحت دو سناريو SSP1-2.6  و SSP5-8.5 در نظر گرفته شد. بررسي تأثير تغيير اقليم و رهاسازي از سد درودزن نشان داد كه در سناريو SSP1-2.6 به ترتيب 50 و 49 ميليون مترمكعب و در سناريو SSP5-8.5 به ترتيب 54 و67 ميليون مترمكعب از حجم و تغذيه آب زيرزميني كاسته مي‌شود. همچنين با حذف محصول برنج از الگوي كشت دشت مرودشت-خرامه در شرايط اقليمي آينده تحت دو سناريو SSP1-2.6 و SSP5-8.5   كه به ترتيب 495 و 207 ميليون متر مكعب به حجم آبخوان افزوده مي‌شود، بيشترين تأثير را در افزايش حجم آبخوان  نسبت به كاهش 30 و 50 درصدي سطح زيركشت برنج خواهد داشت. بنابراين در راستاي مديريت و حفظ منابع آب زيرزميني، تغيير الگوي كشت و جايگزين كشت‌هاي پرمصرف  با كشت‌هاي كم مصرف ضروري است.