ارزيابي خصوصيات خشكسالي بر اساس تركيب داده‌هاي بارش و رواناب پايگاه‌هاي جهاني در حوضه‌هاي آبريز درجه دو كشور

امروزه با پيشرفت تكنولوژي، امكانات گسترده‌اي براي پايش داده‌هاي اقليمي با توان تفكيك متفاوتي فراهم شده است. لذا در تحقيق حاضر، هدف بررسي تركيب پايگاه‌هاي داده‌هاي بارش و پايش همزمان خشكسالي هواشناسي و هيدرولوژيكي در مقياس زماني ماهانه با استفاده از شاخص خشكسالي تركيبي  (CDI) در سطح حوضه‌هاي آبريز درجه دو كشور مي‌باشد. بدين منظور ابتدا داده‌هاي مشاهداتي (100 ايستگاه سينوپتيك در مقياس روزانه) و پايگاه‌هاي جهاني بارش و رواناب شامل ERA5،MRRRA2 ،GRUN ،GLDAS وTERRA  (در مقياس ماهانه) طي دوره زماني 1987 2019 گرد‌آوري و استخراج گرديد. سپس بر اساس شاخص خشكي، ايستگاه‌ها و حوضه‌ها آبريز طبقه‌بندي شدند  و براي تركيب پايگاه‌ها و شاخص‌ها از روش وزن دهي آنتروپي (EW) استفاده شده است. دقت پايگاه‌ها بر اساس معيارهاي كلينگ گوپتا (KGE) و مجذور ميانگين مربع خطا استاندارد شده (NRMSE) انجام شد. نتايج نشان داد كه تركيب پايگاه داده‌هاي بارش در اقليم فراخشك، خشك، نيمه خشك و مرطوب به ترتيب 32، 10، 24 و 26 درصد باعث كاهش خطا نسبت به استفاده از پايگاه داده‌هاي منفرد گرديد. در مقياس 3 ماهه حوضه آبريز سفيدرود، درياچه نمك و تالش و در مقياس 12 ماهه حوضه آبريز درياچه اروميه، درياچه نمك، سفيد رود، هامون جازموريان، هامون مشيكل، جنوب بلوچستان و قسمتي از ارس از شدت، مدت و پيك بيشتري برخوردار هستند. بطور متوسط در هر دو مقياس، خشكسالي‌ها در قسمت مياني كشور از شدت و مدت كمتري برخوردار مي باشند. وسعت خشكسالي در حوضه‌هاي اقليم فرا خشك، خشك و نيمه خشك در مقياس 3 و 12 ماهه به ترتيب بطور متوسط 45 و 53 درصد و در اقليم مرطوب 70 و 40 درصد بوده است. بر اساس يافته‌هاي فوق مي‌توان گفت تركيب پايگاه داده‌هاي بارش منجر به افزايش دقت استفاده از پايگاه‌هاي جهاني مي‌گردد. همچنين خشكسالي در اقليم مرطوب از شدت، مدت و وسعت بيشتري در مقياس كوتاه‌مدت نسبت به بلند‌مدت برخوردار مي‌باشد.