ارزيابي اثر تدوين سناريوهاي مديريتي در دقت پيش‌بيني سطح ايستابي با استفاده از مدل تركيبي موجك-رگرسيون بردار پشتيبان (WSVR)

به دليل محدود بودن منابع آب سطحي در بسياري از كشور‌هاي خشك جهان، منابع آب زيرزميني به عنوان اصلي‌ترين منبع تامين نيازهاي آبي شناخته مي‌شوند. برداشت بي‌رويه از اين منابع در سال‌هاي اخير، اهميت پيش‌بيني قابل اطمينان سطح آب‌هاي زيرزميني را به منظور اعمال مديريت بهينه اين منابع، افزايش مي‌دهد. هدف از پژوهش حاضر، تعيين بهترين سناريوي تركيب داده‌هاي ورودي در پيش‌بيني سطح آب زيرزميني دشت همدان بهار با بكارگيري از مدل تركيبي موجك رگرسيون بردار پشتيبان (WSVR) مي‌باشد. جهت اين امر، ابتدا داده‌هاي ماهيانه بارش، دما، تبخير و سطح ايستابي هفده چاه مشاهده‌اي در طول مدت بيست و شش سال (-1396 1370) تهيه و تكميل گرديد. به منظور انتخاب داده‌هاي ورودي مدل و ميزان تاخير آنها، نه سناريو با تركيب و تاخيرهاي متفاوت تعريف شد. با استفاده از پارامتر‌هاي آماري ضريب همبستگي پيرسون (r)، خطاي استاندارد (SE) و جذر ميانگين مربعات خطا (RMSE) ارزيابي مدل شبيه سازي شده در هر سناريو صورت پذيرفت و با برترين سناريو، پيش‌بيني سطح آب زيرزميني منطقه براي ده سال آتي انجام شد. بر اساس نتايج حاصله، سناريويي كه شامل هر چهار پارامتر ورودي، هريك با يك و دو تاخير، مي‌شد، داراي بالاترين دقت بود. همچنين نتايج پيش‌بيني شده با سناريوي برتر، حاكي از يك روند نزولي قابل توجه در سطح آب زيرزميني منطقه طي سال‌هاي آتي بود. لذا باتوجه به حساسيت ويژه اين دشت در تامين آب شرب، كشاورزي و صنعت شهرهاي همدان و بهار و لزوم برداشت آب بيشتر در سال‌هاي آينده، تصميم‌گيري براي مديريت مطلوب‌تر آب زيرزميني اين منطقه، امري الزامي خواهد بود.