راهكارهاي مديريت هوشمند بحران در مراحل كاهش خطر و آمادگي در شهر تهران

زمينه و هدف شهر تهران به‌واسطه تمركز بيش‌از‌حد جمعيت و قرار گرفتن در منطقه‌اي پرخطر ازنظر وقوع بلاياي طبيعي با چالش‌هاي جدي در مديريت بحران روبه‌رو است. هدف اين پژوهش شناسايي نقاط قوت و ضعف (عواملي داخلي) و فرصت‌ها و تهديدها (عوامل خارجي)، وضعيت مديريت بحران در شهر تهران در مراحل كاهش خطر و آمادگي و ارائه راهبردهاي مديريت هوشمند بحران و اولويت‌بندي آن‌هاست. روش در اين پژوهش از تلفيق روش كمي و كيفي استفاده شده است. روش گردآوري داده، تركيبي از شيوه اسنادي و كتابخانه‌اي و همچنين مصاحبه نيمه‌ساختاريافته است كه طي آن با 10 كارشناس حوزه‌هاي شهر هوشمند، مديريت بحران و برنامه‌ريزي شهري مصاحبه شده است. روش تحليل اين پژوهش روش تحليل راهبردي يا سوات است و براي اولويت‌بندي راهبردها از ماتريس برنامه‌ريزي استراتژيك كمي استفاده شده است. يافته ها باتوجه‌به اينكه امتياز عوامل داخلي برابر با 2/333 و عوامل خارجي عدد 2/351 است. در ماتريس ارزيابي اقدام و موقعيت راهبردي موقعيت راهبردي متناسب براي برخورد با مسئله مديريت هوشمند بحران در شهر تهران موقعيت تدافعي است. پس از ارزيابي 23 استراژي، باتوجه‌به امتيازات جذابيت كل در ماتريس برنامه‌ريزي استراتژيك كمي به ترتيب راهبردهاي WT3 با امتياز جذابيت كل 5/593، ST5 با امتياز 5/127، WO3 با امتياز 5/125، WT2 با امتياز 5/055، WO4 با امتياز 5/009 و SO1 با امتياز 4/988 داراي اولويت‌هاي اصلي هستند. نتيجه گيري در‌نهايت پس از اولويت‌بندي 23 راهبرد به‌دست‌آمده، راهبردهاي اولويت‌دار پژوهش نشان مي‌دهند نياز است تأسيسات و تجهيزات شهري با مكان‌يابي نادرست در تلفيق با پهنه‌هاي با بيشترين ميزان ساخت‌وساز نامناسب شناسايي شوند؛ بايد ساخت‌وسازها در محدوده‌هاي پرخطر به‌صورت برخط پايش شوند؛ از بانك‌هاي اطلاعاتي برخط جهت مكان‌يابي و اصلاح مكان تأسيسات موجود و آتي استفاده شود؛ بايد قوانين محدودكننده در جهت منع ساخت‌وساز در حريم مسيل‌هاي سيل‌خيز تدوين شوند و بر اجراي آن‌ها نظارت دقيق صورت گيرد و همچنين بايد سامانه هوشمند مديريت نوسازي بافت فرسوده جهت تجميع اطلاعات برخط اين‌گونه از بافت‌ها و ثبت‌نام ذي‌نفعان طراحي و اجرا شود.