از كلاسيك به فراكلاسيك:جستاري در جايگاهِ مخاطب در رويكردِ دومينيك مَك آيوِر لوپِس

در جستارِ حاضرْ دو بعد از ابعادِ چندگانه‌ي مخاطب در رويكردِ دومينيك مَك آيوِر لوپِسْ استخراج و معرفي شده‌اند. اين دو بعد كه به‌منزله‌ي دو نوع مخاطبِ تصويريِ متمايز و هم‌زمان درهم‌تنيده معرفي مي‌شوندْ نشان مي‌دهند كه سيرِ مواجهه‌ي كلاسيك به ‌مواجهه‌ي فراكلاسيك، و درنتيجه مخاطبِ كلاسيك به مخاطبِ فراكلاسيك، يك طيفِ تبديليِ ملايم است كه از مؤلفه‌هاي ادراكي آغاز مي‌شود، به‌تدريج حاملِ مؤلفه‌هاي دركيِ بيشتر مي‌شود، و تا آستانه‌ي سيستم‌هاي تصويري پيش مي‌رود. نگارشِ جستارِ حاضر ازاين‌رو ضرورت داشت كه فلسفه‌ي آنگلوآمريكايي به شكلِ كلي، و جايگاهِ هنرهاي تصويري و تصاويرِ غيرهنري در آن به شكلِ جزئي، در كشورمان تقريباً ناشناخته است. روشِ پژوهشمان يك روشِ مرتبه اولِ مؤلف محور است كه پيروِ آنْ تماميِ آثارِ لوپِس مطالعه شده و بخشي از الگويي كه آراي تصويري اش را منسجم مي‌كند در قالبِ بخش‌بندي‌هاي جستارِ حاضر صورت‌بندي شده‌ است؛ يعني جستارمان با نگاهي به جايگاهِ تام‌وتمامِ تصوير در نگاهِ لوپِس نگاشته شده است. نتايجِ حاصل‌شده نشان مي‌دهد مخاطبِ كلاسيكْ از توانمندي‌هاي ادراكي‌اش استفاده و توانمندي‌هاي دركيِ ابتدايي‌اش را بر آن‌ها بار مي‌كند، اما مخاطبِ فراكلاسيكْ از توانمندي‌هاي ادراكي‌اش استفاده و توانمندي‌هاي دركيِ ابتدايي و نيز پيشرفته‌اش را بر آن‌ها بار مي‌كند. لذا بااينكه هردو مخاطبيني منفردند، مخاطبِ فراكلاسيك، مخاطبي است داراي حالاتِ ذهنيِ پيچيده تر.