تحليل انواع گونه‌هاي هنجار گريزي در برخي از نقاشي‌هاي مدرن بر اساس الگوي ليچ

هنجار گريزي به‌عنوان يكي از شگردهاي بياني و روش برجسته‌سازي در دنياي ادب و هنر به معناي خروج از معيار عادي و آشناست كه در پي آن، مخاطب در مواجهه با اثر به درنگ واداشته مي‌شود و معنا به تأخير مي‌افتد. جايگاه، نقش و اهميت هنجار گريزي در متون ادبي و هنري به حدي است كه منتقدان به بررسي آن از زواياي مختلف پرداخته‌اند و در اين زمنيه نظريات و الگوهايي نيز ارائه نموده‌اند كه به نظر مي‌رسد ليچ توانسته الگويي نسبتاً جامع ارائه نمايد. ازاين‌رو، با توجه به خصلت آشنازدا و مبهم نقاشي مدرن، هدف اين پژوهش، شناسايي و تحليل انواع گونه‌هاي هنجار گريزي در برخي از نقاشي‌هاي مدرن بر اساس الگوي ليچ است. پرسش مطرح‌شده اين است كه كدام‌يك از روش‌هاي هنجار گريزي موردنظر ليچ در نقاشي‌هاي مدرن قابل ‌شناسايي است؟ روش اين پژوهش توصيفي - تحليلي و تطبيقي است و اطلاعات به روش كتابخانه‌اي گردآوري شده است. نتيجه اينكه از آنجاكه يكي از خصلت‌هاي اصلي هنر و بخصوص نقاشي مدرن، آشنايي‌زدايي و برجسته‌سازي در زمينه فرم و محتوي است؛ در برخي از نقاشي‌هاي مدرن با انواع هنجار گريزي‌هاي موردنظر ليچ يعني آوايي (استفاده از عناصر بومي)، نوشتاري (برهم زدن ساختار اشكال)، نحوي (جابجايي اشكال از جاي اصلي و واقعي‌شان) و معنايي (تغيير معناي آشنا) روبرو مي‌شويم.