اثربخشي درمان فراتشخيصي يكپارچه بر نظم جويي شناختي هيجان در افراد مبتلا به اختلالات اضطرابي

پژوهش حاضر باهدف تعيين اثربخشي درمان فراتشخيصي يكپارچه بر نظم جويي شناختي هيجان در بيماران مبتلا به اختلالات اضطرابي انجام شد. پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون_ پس‌آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش تمامي مبتلايان به اختلالات اضطرابي مراجعه‌كننده به يكي از كلينيك‌هاي شهر مشهد بودند كه از مهرماه تا دي‌ماه سال 1401 به فراخوان دعوت به اين پژوهش به‌صورت داوطلبانه پاسخ مثبت دادند و به روش نمونه‌گيري در دسترس از ميان حدوداً 100 نفر مراجعه‌كننده ۳۰ نفر انتخاب شدند و به‌صورت تصادفي در دو گروه 15 نفر مداخله و 15 نفر گواه گمارش شدند. ابزارهاي پژوهش شامل مقياس اضطراب (BAI) بك و همكاران (1988) و معيارهاي تشخيصي DSM-V-TR، پرسشنامه نظم‌جويي شناختي هيجان (CERQ_P) گارنفسكي و كرايج (2006) بود. گروه آزمايش هشت جلسه 90 دقيقه‌اي به‌صورت يك جلسه در هفته درمان فراتشخيصي يكپارچه (UP) را دريافت كردند. داده‌ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس چند متغيره مورد تحليل قرار گرفتند. تحليل داده‌ها نشان داد كه با كنترل اثر پيش‌آزمون بين ميانگين پس‌آزمون نظم‌جويي شناختي هيجان شامل سرزنش‌‌ خود، نشخوارگري، فاجعه‌سازي و سرزنش ديگران، پذيرش، تمركز مجدد مثبت، تمركز مجدد ‌بر برنامه‌ريزي، ارزيابي مجدد مثبت و ديدگاه‌‌پذيري در دو گروه آزمايش و كنترل تفاوت معناداري در سطح 0.05 وجود داشت. لذا؛ درمان فراتشخيصي يكپارچه بر نظم‌جويي شناختي هيجان در افراد مبتلا به اختلالات اضطرابي اثرگذار است.