اعتماد در زوجين آسيب‌ديده از خيانت بر اساس طرحواره‌هاي هيجاني با ميانجيگري ابرازگري هيجاني

هدف از پژوهش حاضر ارائه الگوي اعتماد در زوجين آسيب‌ديده از خيانت بر اساس طرحواره‌هاي هيجاني با ميانجيگري ابرازگري هيجاني بود. پژوهش حاضر توصيفي - همبستگي به روش مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري اين پژوهش را كليه زوجين آسيب‌ديده از خيانت تشكيل داده كه به مراكز مشاوره شهرستان‌هاي نوشهر، چالوس و تنكابن در فاصله زماني ارديبهشت تا مرداد 1400 مراجعه كردند. از بين افراد مراجعه‌كننده تعداد 150 زوج (300 نفر) به روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند و پرسشنامه‌هاي اعتماد زوجين (IRS) رمپل و همكاران (1985)، طرحواره هيجاني (LESS) ليهي (2002) و ابرازگري هيجاني (EEQ) كينگ و امونز (1990) را تكميل كردند. نتايج نشان داد طرحواره‌هاي سازگارانه و ناسازگارانه به صورت مستقيم بر اعتماد زوجين اثر معني‌داري دارند (0.05 P)؛ همچنين طرحواره‌هاي سازگارانه با ميانجي‌گري ابراز هيجان مثبت و طرحواره‌هاي ناسازگارانه از طريق ابراز هيجان مثبت و ابراز صميميت بر اعتماد زوجين اثر غيرمستقيم و معني‌داري داشتند (0.01 P). بنابراين مي‌توان گفت مدل اعتماد در زوجين آسيب‌ديده از خيانت بر اساس طرحواره‌هاي هيجاني با نقش ميانجيگري ابرازگري هيجاني از برازش مطلوبي برخوردار است و استفاده از اين مدل مي‌تواند در جهت آگاهي از روابط فرازناشويي به متحصصان كمك‌كننده باشد.