اثربخشي آموزش شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي بر افكار خودكشي، پريشاني روانشناختي و افسردگي زنان داراي كم‌كاري تيروئيد

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي آموزش شناخت درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي بر افكار خودكشي، پريشاني روانشناختي و افسردگي زنان داراي كم‌كاري تيروئيد بود. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه زنان داراي كم‌كاري تيروئيد مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره در شهر اصفهان در سال 1401 بود. از بين اين زنان به شيوه نمونه‌گيري هدفمند تعداد 30 نفر انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه جايگزين شدند و به پرسشنامه‌هاي افكار خودكشي BSSI (بك، ‌1961)، پريشاني روانشناختي KPDS (كسلر و همكاران، ‌2002) و افسردگي BDI-13 (بك، ‌1972) پاسخ دادند. براي گروه آزمايشي آموزش شناخت درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي در 8 جلسه 2 ساعته، هفته‌اي يك جلسه برگزار شد. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با آزمون تحليل كوواريانس چندمتغيره انجام شد. نتايج نشان داد كه با كنترل اثر پيش‌آزمون بين ميانگين پس‌آزمون دو گروه آزمايش و گواه در متغير افكار خودكشي (0.113=p) تفاوت معناداري وجود نداشت؛ اما در متغيرهاي پريشاني روانشناختي و افسردگي تفاوت معناداري وجود داشت (0.05 p). براين‌اساس مي‌توان نتيجه گرفت كه آموزش شناخت درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي بر پريشاني روانشناختي و افسردگي زنان داراي كم‌كاري تيروئيد مؤثر بود.