مقايسه آموزش ورزش مغزي و آموزش فيليال تراپي بر اجتناب شناختي و كاركرد اجرايي دانش‌آموزان داراي اختلال يادگيري

هدف از پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي آموزش ورزش مغزي و آموزش فيليال تراپي بر اجتناب شناختي و كاركرد اجرايي دانش‌آموزان داراي اختلال يادگيري بود. روش اين پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آمون-پس آزمون با گروه كنترل و دوره پيگيري سه ماهه بود. جامعه پژوهش را تمامي دانش‌آموزان 7 تا 9 سال (پايه هاي اول و سوم ابتدايي) داراي اختلال يادگيري مراجعه ‌كننده به مراكز اختلال يادگيري شهرستان تنكابن در سال تحصيلي 1402-1401 تشكيل دادند كه از بين آنها 45 نفر به صورت در دستر س انتخاب و در دو گروه آزمايش و يك گروه گواه قرار گرفتند. گروه اول طي 8 جلسه تحت آموزش ورزش مغزي و گروه دوم طي 10جلسه فيليال تراپي قرار گرفتند. ابزار پژوهش پرسشنامه كاركردهاي اجرايي (BRIEF، جرارد و همكاران، 2000) و پرسشنامه اجتناب شناختي (CAQ، سكسون و داگاس، 2008) بود. يافته‌‌هاي به دست آمده از تحليل واريانس آميخته نشان داد، تفاوت معناداري بين گروه‌ها در مراحل پس آزمون و پيگيري وجود دارد (0.001 p). هر دو روش مداخله موجب كاهش اجتناب شناختي و افزايش كاركرداجرايي شده‌اند و ميزان اثربخشي در طي زمان داراي ماندگاري اثر بوده است. همچنين بين ميزان اثربخشي دو روش تفاوت معناداري وجود نداشت (0.001 p). بطور كلي نتايج به دست آمده از پژوهش نشان داد هر دو روش مداخله بر اجتناب شناختي و كاركرد اجرايي دانش آموزان داراي اختلال يادگيري موثر است.