امكان سنجي مداخله روانشناختي خانواده محور متمركز بر شفقت بر شدت و ناتوان‌كنندگي درد در زنان متاهل مبتلا به ميگرن

هدف از پژوهش حاضر امكان‌سنجي مداخله روانشناختي خانواده محور متمركز بر شفقت بر شدت و ناتوان‌كنندگي درد در زنان متاهل مبتلا به ميگرن بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون_پس آزمون و گروه كنترل با دوره پيگيري سه ماهه بود. جامعه آماري شامل زنان متاهل مبتلا به ميگرن مراجعه كنند به كلينيك درد مهر شهر رشت در سال 1400 بود. 40 نفر به روش هدفمند انتخاب و به شيوه تصادفي در دو گروه مداخله و گواه جايگذاري شدند. در مراحل سنجش از مقياس شدت درد (PIS، دوئين و همكاران، 1978) و شاخص ناتوان‌كنندگي درد (PDI، پولارد، 1984) استفاده شد. گروه مداخله طي هشت جلسه 90 دقيقه‌اي، به‌طور هفتگي تحت مداخله قرار گرفت. تحليل داده‌ها به روش تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر انجام شد. نتايج نشان داد كه متغير شدت درد در گروه مداخله از مرحله پيش‌آزمون به پس ‌آزمون با اختلاف ميانگين (3.800) به‌طور معنادار كاهش يافته است (0.05 p)، اما اين تغيير از پيش‌آزمون تا پيگيري با اختلاف ميانگين (0.950) تفاوت معناداري نداشته است. ناتوان‌كنندگي درد در گروه مداخله از مرحله پيش‌آزمون به پس‌آزمون با اختلاف ميانگين (4.555) به‌طور معنادار كاهش يافته است، همچنين اين تغيير از پيش‌آزمون تا پيگيري با اختلاف ميانگين (3.400) كاهش يافته است (0.05 p). در مجموع مي‌توان نتيجه گرفت كه مداخله روانشناختي خانواده محور متمركز بر شفقت نقش موثري در كاهش درد و ناتوان‌كنندگي درد در زنان متاهل مبتلا به ميگرن داشته است، اما اين كاهش در متغير شدت درد در طول زمان پايدار نبوده است.