اثربخشي درمان گروهي ماتريكس بر تنظيم شناختي هيجان، راهبردهاي مقابله‌اي و عود در افراد وابسته به مت آمفتامين

پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي درمان گروهي ماتريكس بر تنظيم شناختي هيجان، راهبردهاي مقابله‌اي و عود در افراد وابسته به مت‌آمفتامين انجام گرفت. روش پژوهش، نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه افراد وابسته به مت‌آمفتامين شهر مياندواب در سال 1399 بود. از جامعه فوق 30 نفر با توجه به معيارهاي ورود و خروج از طريق نمونه گيري هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه گمارده شدند. گروه آزمايش طي 14 جلسه 90 دقيقه‌اي (هر هفته يك جلسه) درمان گروهي ماتريكس را دريافت كردند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه تنظيم شناختي هيجان (ERQ) گراس و جان (2003)، راهبردهاي مقابله‌اي (WOCQ) لازاروس و فولكمن (1985) و مقياس پيش‌بيني بازگشت (PRC) رايت (1993) بود. داده‌ها با استفاده از تحليل كوواريانس چندمتغيري تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد كه با كنترل اثر پيش آزمون، بين دو گروه آزمايش و گواه از نظر تنظيم شناختي هيجان، راهبردهاي مقابله‌اي و عود تفاوت معناداري وجود دارد (0.05 p). بنابراين درمان گروهي ماتريكس روشي كارآمد براي افزايش تنظيم شناختي هيجان، راهبردهاي مقابله‌اي و كاهش عود در افراد وابسته به مت‌آمفتامين بوده است.