نقش واسطه‌اي مقايسه اجتماعي در رابطه طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه با نگرش‌هاي مربوط به تصوير بدني دانش‌آموزان دختر مبتلا به چاقي

پژوهش حاضر باهدف بررسي نقش ميانجي‌گري مقايسه اجتماعي در رابطه ميان طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه با تصوير بدني دانش‌آموزان دختر چاق به انجام رسيد. روش پژوهش توصيفي از نوع معادلات ساختاري است. جامعه پژوهش شامل كليه دانش‌آموزان دختر چاق مقطع متوسطه اول در سال تحصيلي ۱۴۰۱-۱۴۰۰ بود و ازاين‌بين ۲۰۸ نفر به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند. در جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي نگرش فرد در مورد بدن (MBSRQ، كش و پروزنسكي، ۱۹۶۵)، فرم كوتاه طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه يانگ (YSQSF، يانگ، 1999) و پرسشنامه مقايسه اجتماعي (SCQ، گيبونز و بانك، ۱۹۹۱) استفاده شد. نتايج نشان داد كه حوزه‌هاي طرح‌واره‌اي بريدگي طرد (P=0.001)، خودگرداني عملكرد مختل (P=0.027)، محدوديت‌هاي مختل (P=0.001)، ديگر جهت‌مندي (P=0.001) به جز گوش به زنگي (P=0.946)، به‌صورت منفي و معني‌دار بر مقايسه اجتماعي اثر مستقيم دارند. همچنين مقايسه اجتماعي (P=0.001) به‌صورت منفي و معني‌دار بر تصوير بدني اثر مستقيم دارد و هر چهار حوزه به جز حوزه گوش به زنگي با تصوير بدني از طريق مقايسه اجتماعي ارتباط غيرمستقيم مثبت و معناداري دارند (P 0.05). اما مقايسه اجتماعي ميان حوزه گوش‌به‌زنگي با تصوير بدني دانش آموزان دختر چاق نقش ميانجي‌گري ايفا نمي‌كند (P 0.05). بنابراين مقايسه اجتماعي ميان حوزه‌هاي بريدگي طرد، خودگرداني عملكرد مختل، محدوديت هاي مختل، ديگر جهت مندي با تصوير بدني دانش آموزان دختر چاق نقش ميانجي‌گري ايفا مي‌كند. نتايج نشان داد مدل پيشنهادي پژوهش از برازش مطلوب برخوردار بود.