اثربخشي آموزش مهارت‌هاي اجتماعي_ هيجاني بر خودتنظيمي و بازشناسي هيجان كودكان داراي اختلال نارسايي توجه/ بيش فعالي

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي آموزش مهارت‌هاي اجتماعي_ هيجاني بر خودتنظيمي و بازشناسي هيجان كودكان داراي اختلال نارسايي توجه/ بيش فعالي بود. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي ﺑﺎ ﻃﺮح ﭘﻴﺶآزﻣﻮن_ﭘﺲآزﻣﻮن و ﮔـﺮوه ﻛﻨﺘﺮل بود. جامعه آماري شامل كليه دانش آموزان پسر داراي اختلال ناراسايي توجه/ بيش‌فعالي پايه پنجم و ششم ابتدايي شهر تهران در سال تحصيلي 1398 – 1399بود. حجم نمونه پژوهش شامل 30 كودك پسر بود كه به روش نمونه گيري دردسترس انتخاب شدند و به شيوه تصادفي در دو گروه گمارده شدند (هر گروه 15 نفر). ابزار پژوهش شامل پرسشنامه خودتنظيمي (SRQ) بوفارد و همكاران (1995) و آزمون بازشناسي هيجان چهره (FART) اكمن (1976) بود. گروه گواه مداخله‌اي دريافت نكرد، اما  گروه آزمايش پژوهش مداخله مهارت‌هاي اجتماعي_ هيجاني را در طول 12 جلسه دريافت كرد. براي تحليل داده‌ها از تحليل كوواريانس چندمتغيري استفاده شد. يافته‌ها نشان داد كه با كنترل پيش‌آزمون بين ميانگين پس‌آزمون خودتنظيمي شناختي، خودتنظيمي فراشناختي و بازشناسي هيجان در دو گروه آزمايش و كنترل تفاوت معنادري در سطح 0.01 وجود داشت. نتايج نشان داد كه آموزش مهارت اجتماعي - هيجاني، احتمالا درمان كارآمدي براي درمان خودتنظيمي و بازشناسي هيجان در كودكان داراي اختلال نارسايي توجه/ بيش فعالي است.