مقايسه اثربخشي رژيم درماني همراه با ورزش و اثر تلفيقي آن با گروه درماني متمركز بر هيجان بر كنترل تكانه افراد مبتلا به چاقي با اختلال پرخوري

هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي رژيم درماني همراه با ورزش و اثر تلفيقي آن با گروه درماني متمركز بر هيجان بر كنترل تكانه افراد مبتلا به چاقي با اختلال پرخوري بود. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي ﺑﺎ ﻃﺮح ﭘﻴﺶآزﻣﻮن_ﭘﺲآزﻣﻮن و ﮔـﺮوه ﻛﻨﺘﺮل با دوره پيگيري دو ماهه بود. جامعه آماري پژوهش شامل افراد چاق مبتلا به پرخوري مراجعه كننده به كلينيك چاقي بيمارستان سينا شهر تهران در سال 1401 بود. حجم نمونه شامل 51 نفر (هر گروه 17 نفر) بود كه به روش نمونه گيري دردسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه تكانشگري (BIQ) بارت (1995) بود. گروه گواه مداخله‌اي دريافت نكرد اما هر دو گروه آزمايش پژوهش مداخله رژيم درماني همراه با ورزش را در طول 12 جلسه دريافت كردند و يكي از گروه‌هاي آزمايش 10 جلسه تقريبا 2 ساعته درمان متمركز بر هيجان را نيز دريافت كرد. براي تحليل داده‌ها از تحليل واريانس آميخته استفاده شد. نتايج نشان داد كه تفاوت ميانگين پيش‌آزمون با پس‌آزمون و پيگيري گروه رژيم درماني همراه با ورزش در تلفيق با گروه درماني متمركز بر هيجان در كنترل تكانه (دو مولفه شناختي و عدم برنامه‌ريزي) معنادار است(0.05 P). ولي تفاوت پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري گروه رژيم درماني همراه با ورزش در مولفه‌هاي كنترل تكانه معنادار نبود (0.05 P). نتايج نشان داد كه گروه درماني متمركز بر هيجان، احتمالا درمان كارآمدتري در مقايسه با رژيم درماني همراه با ورزش براي درمان كنترل تكانه در افراد مبتلا به چاقي با اختلال پرخوري است.