اثربخشي درمان گروهي متمركز بر شفقت بر راهبرد‌هاي حل تعارض و دشواري تنظيم هيجان در زوجين داراي تعارض زناشويي مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره

پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي درمان گروهي متمركز بر شفقت بر راهبرد‌هاي حل تعارض و دشواري تنظيم هيجان در زوجين داراي تعارض زناشويي انجام شد. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون _ پس آزمون با گروه كنترل و پيگيري سه ماهه بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمامي زوجين داراي تعارض زناشويي مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره شهر كرج در سال 1401 بودند كه به صورت نمونه‌گيري هدفمند از ميان زوجين داوطلب واجد شرايط 30 زوج انتخاب شده و به صورت گمارش تصادفي در 2 گروه آزمايش و گواه جايگزين شدند. گروه آزمايش تحت درمان گروهي متمركز بر شفقت گيلبرت به مدت 10 جلسه 75 دقيقه‌اي (هفته‌اي 2 جلسه) قرار گرفتند. ابزار اندازه‌گيري در اين پژوهش پرسشنامه راهبرد‌هاي حل تعارض استراوس و همكاران (1996) (CTS2)، دشواري تنظيم هيجان گرتز و روئمر (2004) (DERS) و تعارضات زناشويي ثنايي (1379) (MCQ) بود. تجزيه و تحليل داده‌هاي آماري با استفاده از روش تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر صورت گرفت. يافته‌ها نشان داد كه درمان متمركز بر شفقت بر راهبرد‌هاي حل تعارض (0.001=p) و دشواري تنطيم هيجان (0.001=p) زوجين داراي تعارض زناشويي معنادار بود و نتايج حاكي از ماندگاري درمان در دوره پيگيري بود (0.001=p). بر اساس نتايج پژوهش مي‌توان گفت درمان گروهي متمركز بر شفقت روش مداخله‌اي مناسبي براي ارتقاي راهبرد‌هاي حل تعارض و كاهش دشواري تنظيم هيجان زوجين داراي تعارض زناشويي بوده است.