مفهوم‌سازي غم با حوزۀ شناختي ظرف در زبان‌هاي فارسي و عربي

ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﻔﻬﻮم ﻏﻢ در آن ﺑﺨﺶ از زﺑﺎنﻫﺎي ﻓﺎرﺳﯽ و ﻋﺮﺑﯽ ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﻮزهﻫﺎي ﻣﺒﺪأ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ ﻇﺮف، ﺗﺼﻮر و ﺑﯿﺎن ﺷﺪه اﺳﺖ. ازاﯾﻦﻃﺮﯾﻖ، ﺷﯿﻮه‌ اﻧﺪﯾﺸﯿﺪن ﺳﺨﻨﮕﻮﯾﺎن زﺑﺎنﻫﺎي ﻣﺬﮐﻮر در اﯾﻦ ﺣﻮزه درك ﻣﯽﺷﻮد و ﺷﺒﺎﻫﺖﻫﺎ و ﺗﻔﺎوتﻫﺎي ﻣﯿﺎن آﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﯾﺎن ﻣﯽﮔﺮدد. اﻓﺰونﺑﺮاﯾﻦ، ﺳﻌﯽ ﺷﺪه ﮐﻪ ﻧﻈﻢ ﻧﻬﻔﺘﻪ در ﭘَﺲِ ﻋﺒﺎرات ﮔﺴﺴﺘﻪ و ﺑﻪﻇﺎﻫﺮ ﻧﺎﻣﻨﻈﻢِ ﻇﺮفاﻧﮕﺎري ﻓﺮد ﻏﻤﮕﯿﻦ آﺷﮑﺎر ﮔﺸﺘﻪ و ﻧﻈﺎم ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ آن ﺗﻮﺻﯿﻒ ﮔﺮدد. روش اﻧﺠﺎم اﯾﻦ ﺗﺤﻘﯿﻖ ﺑﻪﺻﻮرت ﺗﺤﻠﯿﻠﯽ و درﭼﺎرﭼﻮب اﺳﺘﻌﺎره‌ ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ اﺳﺖ. ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت ﻣﻘﺎﯾﺴﻪاي، ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﺳﺎﺧﺘﺎرﻣﻨﺪي ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ﻣﺸﺘﺮك در ﻧﻈﺎم ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﺳﺨﻨﮕﻮﯾﺎن زﺑﺎنﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ و ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ اﺳﺘﻌﺎرهﻫﺎي ﻓﺮﻫﻨﮓﺑﻨﯿﺎد ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪاﻧﺪ در درك ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﻓﺮﻫﻨﮓﻫﺎ از ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺮاي ﻧﻤﻮﻧﻪ، ﻣﯽﺗﻮان ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ اﺷﺎره ﮐﺮد ﮐﻪ ﺳﺨﻨﮕﻮﯾﺎن ﻋﺮﺑﯽ، ﻏﻢ را ﻋﻤﺪﺗﺎً ﻣﺎدهاي داﻧﺴﺘﻪاﻧﺪ ﮐﻪ ﮔﻠﻮ را ﺑﻨﺪ آورده ﻏﺺّ، ﺷﺠﺎ، ﺟﺮِض(؛ ﯾﻌﻨﯽ اﯾﻦ اﻧﺴﺪاد ﺣﻠﻖ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﯽ داﺷﺘﻪ، درﺣﺎﻟﯽﮐﻪ ﻓﺮد ﻓﺎرﺳﯽزﺑﺎن، ﻏﻢ را ﻋﻤﺪﺗﺎً ﺧﻮراﮐﯽ داﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ آن را ﺧﻮرده اﺳﺖ ﻏﻢ/ ﻏﺼﻪ ﺧﻮرد(. ﮔﻮﯾﯽ، ﺳﺨﺘﯽ ﻗﻮرتدادن در آن ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻪ و ﻣﺸﮑﻞ اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺧﻮراك در دل ﻣﻌﺪه( اﻧﺒﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪه و اﯾﻦ اﻧﺪام را ﺗﺤﺖﻓﺸﺎر ﻗﺮار داده دﻟﻢ ﺗﺮﮐﯿﺪ(، ﯾﺎ اﯾﻨﮑﻪ اﯾﻦ ﺧﻮراك ﺑﺎﻋﺚ آﺳﯿﺐ و زﺧﻢِ دل ﮔﺸﺘﻪ اﺳﺖ ﺧﻮنِ دل ﻣﯽﺧﻮرد(؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺧﻮردن ﻏﻢ ﻣﺎﯾﮥ زﺧﻢ و ﺧﻮنﺷﺪن دل اﺳﺖ.