‏ اثربخشي طرح‏واره درماني و درمان شناختي‏ رفتاري بر خودكارآمدي و كيفيت زندگي در زنان مبتلا به ام اس

هدف: بر اساس افراد مبتلا به ام اس از كيفيت زندگي و خودكارآمدي پاييني برخوردار هستند. بنابراين، مطالعه اي حاضر با هدف  بررسي خودكارآمدي و كيفيت زندگي در زنان مبتلا به ام اس انجام شد. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع هدف كاربردي و از لحاظ روش‌شناسي، نيمه‌ آزمايشي با طرح پيش آزمون پس آزمون، گروه گواه و پيگيري دو ماهه بود. جامعه‌ي آماري پژوهش شامل تمامي زنان مبتلا به بيماري مولتيپل اسكلروزيس (ام اس) شهر كرمانشاه طي سال 99 -1398 بود كه به مركز آموزشي درماني امام رضا (ع) مراجعه نموده بودند. به روش نمونه‏گيري دردسترس و هدفمند، تعداد 45 نفر انتخاب و به صورت تصادفي در سه گروه (درمان طرحواره‏اي=گروه آزمايش اول درمان شناختي رفتاري و گروه آزمايش دوم و گروه كنترل) گمارده شدند. ابزار گردآوري اطلاعات شامل پرسشنامه كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني (1996) و پرسشنامه خودكارآمدي شرر و مادوكس (1982) بود. پس از تعيين و جاي گزيني تصادفي گروه‌هاي آزمايش و گواه (2 گروه آزمايش و گروه گواه)، مداخلات درماني (يعني درمان طرح‏واره‌اي و درمان شناختي‏رفتاري) هر كدام به‏صورت دو جلسه در هفته و هر جلسه به مدت 1.5 ساعته (90 دقيقه‏اي) بر روي گروه‌هاي آزمايش اعمال شد و يك هفته پس از اتمام جلسات درمان، از گروه هاي آزمايش و گواه پس آزمون به عمل آمد.  تجزيه و تحليل آماري داده‌ها با نرم‌افزار SPSS  نسخه 25 انجام شد.  يافته ها: تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از تحليل كوواريانس نشان داد كه طرحواره‌درماني و درمان شناختي رفتاري بر كيفيت زندگي (F = 219.49, P = 0.001) و خودكارآمدي (F = 21.929, P = 0.001) نمونه آماري پژوهش تأثير معناداري داشت. همچنين، معناداري آزمون تعقيبي بنفروني حاكي از پايداري تأثيرات هر دو درمان بود. نتيجه گيري: با توجه به نتايج به سياست‌گذاران سلامت پيشنهاد مي‌شود اقدامات و برنامه‌هاي درماني شناختي رفتاري جهت بهبود كيفيت زندگي و خودكارآمدي زنان مبتلا به ام‌اس صورت گيرد.