برررسي روابط زوجين در حقوق ايران و نقش آن در استحكام نهاد خانواده

هدف: زوجين به عنوان اعضايي از جامعه، داراي حقوق و تكاليفي هستند كه رعايت آنها تضمين كنندۀ سلامت جامعه و روابط آنهاست. خانواده مهم ترين نهاد اجتماعي است كه بر پايه روابط زوجين استوار است و تنظيم اين روابط و تبيين چگونگي آن از منظر فقهي و حقوقي از جهاتي واجد اهميت است. روش پژوهش: روش كار ما در اين تحقيق به صورت توصيفي تحليلي با استفاده از منابع كتابخانه‌اي مي‌باشد. يافته‌ها: در تلازم حق و تكليف زوجين، به تفاوت‌هايي برخورد مي‌كنيم كه در نگاه اول، گوياي تفاوت‌هايي است كه بعضي پنداشته‌اند اين تفاوتها نشان از نابرابري زن و مرد دارد؛ در حاليكه خلقت زن و مرد آن چنان حكيمانه است كه واگذاري حقوق و تكاليف هم بنا بر ظرفيت‌ها و متناسب با انتظارات او از انسان و توانايي هاي بشر وضع گرديده است. نظام هستي، خلقت و آفرينش با يك طرح قبلي و هدف‌دار استوار گشته و هدف نمايي خلقت، عبوديت عارفانه انسان در برابر خداوند است. همگوني و ناهمگوني موجودات و تفاوت در ظرفيت‌ها و امكانات، همگي در اين نقشه حكيمانه جايگاه خاص خود را پيدا كرده‌اند؛ بنابراين تفاوت‌هاي زوجين و به طور كلي زن و مرد، كاملاً طبيعي، هدفمند و خلاقانه است و ملاك ارزش گذاري افراد را بايد در عبوديت و قبول ولايت و هدايت الهي جستجو كرد. نتيجه‌گيري: داشتن امتيازات منحصر به فرد در زنان و مردان نه نشانه برتري بر همديگر است و نه نشانه نقص و عيب نسبت به همديگر مي‌باشد. اين تفاوت‌ها در منابع فقهي شيعه و نظام حقوقي اسلام، بر همين اساس بيان شده است كه اتفاقاً شناخت آنها مي تواند در جهت استحكام خانواده، پويايي و سرزندگي آن مؤثر باشد.