سنجش ميزان اثرگذاري شاخص ‌هاي حمل و نقل پايدار بر زيست‌پذيري شهري (نمونه مورد: شهر اردبيل)

امروزه پياده‌سازي سيستم حمل و نقل پايدار مي‌تواند نقش موثري در بهبود كيفيت زندگي و زيست‌پذيري شهري ايفا نمايد. در همين خصوص، هدف اصلي اين تحقيق، بررسي ميزان تاثير شاخص‌هاي حمل و نقل پايدار شهري بر زيست‌پذيري شهر اردبيل مي‌باشد. تحقيق پيش‌رو، از لحاظ روش، پيمايشي و از لحاظ هدف، كاربردي مي‌باشد. داده هاي مورد نياز از طريق اسنادي و ميداني (پرسشنامه) جمع‌آوري شده است. جامعه آماري اين تحقيق كارشناسان شهر اردبيل مي باشند كه براي تعيين حجم نمونه و نمونه‌گيري كارشناسان از روش گلوله برفي و روش هدفمند استفاده شده است. براي تجزيه و تحليل داده‌ها در تحليل داده‌هاي به دست آمده تحقيق با بكارگيري قابليت‌هاي نرم‌افزارها Excel ,SPSS و Smart pls، از معادلات ساختاري مبتني بر واريانس با روش حداقل مربعات جزئي استفاده شده است. نتايج تحقيق بيانگر اين امر است كه بين حمل و نقل پايدار و زيست‌پذيري شهري رابطه معنادار، هم‌جهت و قوي وجود دارد و زيست پذيري شهر اردبيل از طريق حمل و نقل پايدار (شاخص‌هاي 13‌گانه آن) به ميزان، 0.749 قابل تبيين و پيش‌بيني است (اثرگذاري شاخص‌هاي تحقيق و تاييد فرضيه‌هاي مربوطه گواه بر اين ادعا است). در اين‌باره، نتايج نشان داده كه به ترتيب شاخص‌هاي خدمات الكترونيكي نوين/هوشمندي، دسترسي، مديريت و برنامه ريزي، كيفيت خدمات، آلودگي، اقليم، انرژي، فرهنگ، قوانين، كارايي، امنيت و هزينه، مهمترين شاخص‌هاي حمل و نقل پايدار شهر اردبيل هستند كه در زيست‌پذيري آن شهر اثر معني‌داري‌ و قوي دارند.