ارزيابي وضعيت شاخص‌هاي حق به شهر (نمونه موردي: مناطق پنچ‌گانه شهر اردبيل)

امروزه بحث حق به زندگي شهري و حق‌خواهي در شهر و يا چنان كه هنري لوفور مي‌گويد، حق به شهر مورد توجه قرار گرفته است. با نگاهي اجمالي به وضعيت شهر اردبيل مي‌توان شيوه نظام سرمايه‌داري و سودطلبي شخصي و كاهش دخالت ارگان‌هاي دولتي را به راحتي مشاهده نمود به‌گونه‌اي كه در بيشتر موارد شهر به حال خود رها شده است و حق به شهر در بحبوحه سود طلبي‌هاي شهروندان و ارگان‌ها به فراموشي سپرده شده است. در اين راستا هدف اصلي پژوهش ارزيابي شاخص‌هاي حق به شهر در اردبيل و مناطق شهري آن است كه جهت جمع‌آوري داده‌ها از نظرات شهروندان مناطق (383 نفر) و جهت تحليل داده‌ها از نرم‌افزارهاي SPSS، Excel و مدل تصميم‌گيري چندمتغيره كوپراس (KOPRAS) استفاده شده است. در همين خصوص نتايج تحقيق و آزمون tتك‌نمونه‌اي بيانگر اين امر است كه ميانگين امتياز شاخص‌هاي حق به شهر در شهر اردبيل 2.99 به دست آمده كه حد متوسط را نشان مي‌‌دهد. همچنين براساس مدل كوپراس، مناطق يك، سه، پنج و دو و چهار شهري به ترتيب رتبه‌هاي اول تا پنجم شاخص‌هاي حق به شهر را در مناطق شهري اردبيل را كسب كرده‌اند. از نظر سطح‌بندي نيز، مناطق يك و سه شهري در سطح خوب، مناطق دو و پنج شهري در سطح متوسط و منطقه چهار در سطح ضعيف قرار گرفته‌اند.