بررسي شاخص محروميت نسبي (IRSD) شهرهاي استان لرستان

شاخص محروميت نسبي در ابعاد اجتماعي و اقتصادي براي تعيين جهت گيريهاي توسعه متناسب با شرايط موجود و ظرفيت ها نقش كليدي دارند، بديهي است برنامه ريزي علمي– منطقي كه به ضرورت بهره گيري از دانش و استدلال در توسعه فضاي جغرافيايي تاكيد دارد، بدون آگاهي دقيق از وضعيت موجود شاخص ها ، ناموفق و صرفا تلف كردن زمان و هدر دادن منابع است. از طرف ديگر مراكز جمع آوري، تحليل و نمايه شاخص ها كه اغلب سازمانهاي دولتي هستند نيز مي بايست با لحاظ مقتضيات و ضرورتها نسبت به شاخص سازي اقتضايي به كمك متخصصين برنامه ريزي متناسب با وضعيت موجود اقدام تا بتوان در نهايت به برنامه ريزي متناسب با مزيت ها دست پيدا كرد. هر چند فقر نسبي در ابعاد فرهنگي، اجتماعي، سياسي، علمي و حتي آموزشي و تربيتي قابل بررسي است اما براساس هدف هاي مدنظر اين مقاله، شاخص IRSD در دو حوزه اقتصادي اجتماعي در محدوده جغرافيايي استان لرستان و براساس آمارهاي رسمي در شهرهاي اين استان مورد بررسي قرارگرفته است. براساس مطالعات انجام شده با موضوع سطح بندي توسعه استان لرستان بويژه در ابعاد اجتماعي اقتصادي و نتايج حاصل از متغيرهاي شاخص IRSD، استان لرستان نسبت به ميانگين شاخص هاي كشور از سطح توسعه يافتگي پاييني برخوردار است. در10 شهر اين استان از 11 شهر، درصد شاخص ها پايين تر از ميانگين كشوري است به تعبير ساده تر از قابليت لازم براي زندگي برخوردار نيستند. در اين ميان شهرهاي دوره چگني، رومشگان، پلدختر و سلسله نسبت به ساير شهرهاي استان محروميت نسبي بيشتري دارند. مالكيت مسكن و وسيله نقليه بعنوان دو دارايي ضروري دراين استان از پايين ترين نسبت در ميان 9 متغير مورد مطالعه هستند.از طرف ديگر درصد خانواده هاي تحت پوشش و نسبت آن با ميانگين كشور نشان مي دهد كه به دليل بيكاري و بسترناهموار فعاليت دراين استان تقاضا براي بهره مندي از خدمات نهاد كميته امداد در اين استان نسبت به ميانگين كشور بيشتراست. نسبت كارگران فصلي نيز گوياي اين است كه لرستان از زير ساخت هاي لازم براي ايجاد اكوسيستم پايداراقتصادي بي بهره است كه انواع ورشكستگي ها در شهرهاي و حوزه هاي مختلف فعاليت گواه اين موضوع است .