نگرۀ جديد در نگارگري مكتب تهران: خيام و تأثير او در شكل‌گيري آثار

اين پژوهش با بررسي برخي از نگاره هاي نگارگري مكتب تهران در دوران معاصر از يك سو و خوانش انديشه ها و ديدگاه فلسفي خيام نيشابوري شاعر و رياضي دان سدۀ پنجم و ششم هجري قمري ايران در سوي ديگر در نظر دارد، تا چرايي و چگونگيِ موردتوجه قرار دادنِ اشعار و رباعي هاي اين شاعر براي اولين بار توسط نگارگران مكتب تهران در دورۀ معاصر را مورد بررسي و پژوهش قرار دهد. فرضيۀ مورد پژوهش اين است كه هنرمندان مكتب تهران به ارزش هاي سنتي و نگارگري گذشتۀ ايران در دوران مدرنيسم پاي بند بودند تا با پيوند به گذشته، هرچه بيشتر ريشه هاي ايراني و آريايي خود را حفظ كنند. آثار مورد پژوهش شامل نُه نگارۀ نگارگران معاصر و متعلق به مؤسسۀ فرهنگي موزه هاي بنياد مستضعفان است. بر اين اساس، روش جمع آوري اطلاعات، اسنادي و ميداني بوده و تجزيه و تحليل داده ها نيز براساس پژوهش صورت گرفته و درنهايت، اين نتيجه حاصل شده كه هنرمندان مكتب تهران با احياء سبك سنتي و نگارگري ايراني براي بازگشت به شيوه هاي هنري گذشته در برابر هنر مدرنيسم تأكيد مي كردند و با پرداختن به آثار و اشعار خيام براي اولين بار درپي بازگشت به ريشه هاي آريايي و گذشتۀ خود تا قبل از دوران تجدد و مدرن بودند.