نقش ميانجي درگيري شغلي در رابطه بين صفات شخصيت و عملكرد سازماني كاركنان نيروي انتظامي شهر تهران

كيفيت و اثربخشي عملكرد سازمان‌ها، عامل تعيين‌كننده و حياتي تحقق برنامه‌هاي توسعه و رفاه آن سازمان است. اجراي موفقيت‌آميز عملكرد سازماني نيازمند شناخت علل مؤثر در آن است. هدف پژوهش حاضر تعيين نقش صفات شخصيت و درگيري شغلي در عملكرد سازماني در بين كاركنان نيروي انتظامي شهر تهران بود. مطالعه حاضر به روش توصيفي- همبستگي انجام شد. جامعه آماري شامل تمام كاركنان نيروي انتظامي شهر تهران در سال 1399 كه از بين آنها 130 نفر به صورت در تصادفي انتخاب شدند. در اين مطالعه از پرسشنامه جمعيت شناختي، مقياس عملكرد شغلي، پرسشنامه درگيري شغلي و پرسشنامه تجديد نظر شده صفات استفاده شد. روايي محتوا به روش كيفي و پايايي به روش همساني دروني با محاسبه ضريب آلفاي كرونباخ براي پرسشنامه‌ها بررسي شد. به منظور تجزيه‌وتحليل داده‌ها از نرم افزار اس پي اس اس نسخه 25 و Smart PLS نسخه 3.3 و روش تحليل مسير استفاده شد. اثر مستقيم مسئوليت پذيري بر درگيري شغلي كاركنان معنادار بود. اثر مستقيم درگيري شغلي بر عملكرد شغلي كاركنان معنادار بود. اثر غير مستقيم روان رنجوري، برون گرايي، توافق پذيري، انعطاف پذيري و مسئوليت پذيري با ميانجي گري درگيري شغلي بر عملكرد شغلي معنادار نبود.