بررسي مدل علي باورهاي هوشي، شناخت اجتماعي و فرسودگي تحصيلي در دانش آموزان شاهد شهر شيراز

هدف از پژوهش حاضر بررسي نقش واسطه‌گري شناخت اجتماعي در ارتباط ميان باور‌هاي هوشي و فرسودگي تحصيلي بود. روش: پژوهش حاضر از نوع تحقيقات توصيفي و طرح همبستگي و تحليل معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش را تمامي دانش‌آموزان مدارس شاهد و ايثارگر شهر شيراز در سال تحصيلي 99-1398 تشكيل ‌دادند كه از اين ميان تعداد 205 نفر (118 دختر و 87 پسر) به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چند مرحله‌اي انتخاب شدند. براي جمع آوري داده‌ها از پرسشنامه-هاي شناخت اجتماعي، فرسودگي تحصيلي و باور‌هاي هوشي استفاده شد. براي روايي مقياس‌ها از تحليل عامل تاييدي با نرم افزار AMOS و براي پايايي از آلفاي كرانباخ استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از روش‌هاي ضريب همبستگي پيرسون و تحليل معادلات ساختاري استفاده شد. يافته‌ها: يافته‌ها بيانگر تاثير مستقيم و غيرمستقيم باور افزايشي هوش بر فرسودگي تحصيلي بود. اما باور ذاتي هوش تنها رابطه مستقيم با فرسودگي تحصيلي داشت. نتيجه‌گيري: به طور كلي مي-توان نتيجه گرفت كه شناخت اجتماعي متغيري مهم در بررسي رابطه باورهاي هوشي و فرسودگي تحصيلي است.