بررسي فرودستي مضاعف زن مهاجر در رمان‌هاي «شالي به درازاي جادۀ ابريشم» و «فرهنگ فشردۀ لغات چيني به انگليسي براي عشاق» با تكيه بر نظريۀ اسپيوك

اين تحقيق بر آن است تا رمان‌هاي شالي به درازاي جادۀ ابريشم از مهستي شاهرخي و فرهنگ فشردۀ لغات چيني به انگليسي براي عشاق از شيائولو گوئو را با تكيه بر نظريۀ «فرودست» از «گاياتري چاكراورتي اسپيوك» تحليل و بررسي كند. در اين پژوهش كه با روش توصيفي ـ تحليلي و رويكرد پسااستعماري صورت گرفته است، هر دو رمان يادشده براساس مؤلفه‌هاي زبان، ديگري در حاشيه، اروپامحوري، مردسالاري و ناديده گرفتن عامليت زنانه، فرودستي و عدم امكان بيان زن، نياز به مرد، نياز به تشكيل خانواده و موقعيت اجتماعي ـ اقتصادي، تطبيق و مصداق‌يابي شدند. نتايج حاصل از پژوهش نشان مي‌دهد هر دو زن در كشور مقصد و در رابطۀ عاشقانه شان ناديده گرفته مي‌شوند و اعتمادبه‌نفسشان كاهش مي‌يابد. آن‌ها جايگاه مناسبي نمي‌يابند و در اجتماع پذيرفته نمي‌شوند و تفاوتشان با سايرين همواره درجهت تثبيت فرودستي به ايشان القا مي‌شود. كتايون و تسوانگ با وجود ترغيب توسط معشوق براي زندگي به سبك اروپايي و گاه گردن‌نهادن به اين توصيه‌ها، همچنان «ديگري» مي‌مانند؛ ديگري‌هايي كه حتي توان و صدايي براي ابراز خود ندارند. با اينكه هر دو حداقل در رابطۀ عاشقانۀ‌شان سعي مي‌كنند نظراتشان را مطرح كنند؛ اما اين مسئله تغييري در شرايط و برخورد ديگران ايجاد نمي‌كند. درنهايت هيچ‌كدام كاملاً موفق نمي‌شوند. آن‌ها در بهترين حالت توانسته‌اند اين را بيان كنند كه چگونه فرودست فرصت و امكاني براي گفتن و شنيده‌شدن ندارد. حتي اگر در مورد جايگاه و شرايطش آگاهي كسب كرده باشد و براي آن تلاش كند، دغدغه‌هاي زن فرودست از نظر ـ حداقل ـ نظام امپرياليست و اجتماع مردسالار چندان ارزشي ندارد.