اثر تمرين مقاومتي بر سطوح سرمي بيوماركرهاي منتخب قلبي مردان سالمند ديابتي

هدف: سن يك عامل خطر مهم براي ديابت نوع 2 و بيماري هاي قلبي عروقي است. هدف از پژوهش حاضر، بررسي تأثير تمرينات مقاومتي بر سطوح سرمي بيوماركرهاي منتخب قلبي از جمله hs-CTnI و GDF-15 در مردان سالمند ديابتي مي باشد. روش شناسي: اين تحقيق از نوع تجربي با طرح پيش آزمون - پس آزمون بود؛ بدين منظور 24 نفر به صورت انتخابي از بين مردان سالمند ديابتي (سن: 6.6±71.7 سال، وزن: 74.1±13.5 كيلوگرم، شاخص توده بدني: 4.4±26.7 كيلوگرم بر مجذور متر) به عنوان آزمودني هاي تحقيق انتخاب و به صورت تصادفي در 2 گروه تمرين مقاومتي (12 نفر) و كنترل (12 نفر) تقسيم شدند. پروتكل تمريني به مدت هشت هفته با سه جلسه در هفته، هشت حركت و هر حركت با 70 درصد يك تكرار بيشينه براي گروه تمريني طراحي گرديد. گروه كنترل نيز به منظور مقايسه با گروه تجربي و بررسي تأثير زمان هشت هفته اي خونگيري پيش آزمون با پس آزمون، در آسايشگاه سالمندان كهريزك بدون هيچ فعاليت ورزشي تحت نظر بودند. براي اندازه گيري سطوح سرمي hs-CTnI و GDF-15 به ترتيب از روش كِمي لومينسانس و الايزاي ساندويچي استفاده گرديد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 24 تحليل گرديد. يافته ها: سطوح سرمي hs-CTnI پس از هشت هفته تمرينات مقاومتي كاهش معني داري داشت (0.001=P). در حالي كه سطوح سرمي GDF-15 تغيير معني داري نشان نداد (0.71=P). نتيجه گيري: تمرينات مقاومتي منجر به بروز نتايج متفاوتي از بيوماركرهاي قلبي در مردان سالمند ديابتي مي گردد. با اين حال، داده هاي پژوهش تأييد مي كند كه تمرين مقاومتي ممكن است عوامل خطرزاي قلبي را در مردان سالمند ديابتي بهبود بخشد.