تاثير هشت هفته تمرين مقاومتي بر سطح سرمي هورمون‌هاي گنادوتروپين و سيرتوئين1 در موش ‌هاي صحرايي نر با سندروم ترك مورفين

هدف: مطالعه حاضر با هدف ارزيابي اثر هشت هفته تمرين مقاومتي بر سطح سرمي هورمون‌هاي گنادوتروپين و سيرتوئين 1 در موش‌هاي صحرايي نر با سندروم ترك مورفين صورت گرفت. روش‌: در اين مطالعه تجربي، 40 سر رت صحرايي نر نژاد ويستار (سن 8 تا 10 هفته‌اي، وزن 30±130گرم) به طور تصادفي به 4 گروه سالم مقاومتي، مرفين مقاومتي، كنترل سالم و كنترل مورفين تقسيم شدند. پروتكل ايجاد اعتياد از طريق دريافت دوزهاي فزاينده 0/1 تا 0/4 ميلي گرم بر ميلي ليتر مورفين براي 21 روز اجرا شـد و در نهايت روز بيست و دوم علائم سندروم ترك مورفين به صورت شاخص‌هاي كمي بررسي شد. يك روز پس از پروتكل سندرم ترك مورفين، گروه‌هاي ورزشي براي هشت هفته تحت تمرين مقاومتي فزاينده قرار گرفتند (بـالا رفـتن از نردبان مخصوص به ارتفاع يك متر و با 26 پله با فاصـله 4 سانتي متر سه جلسه در هفته). خونگيري 48 ساعت بعد از آخرين جلسه تمريني انجام شد و هورمون‌هاي گنادوتروپين و سيرتوئين1 با استفاده از روش الايزا مورد ارزيابي قرار گرفت و نهايتا داده‌ها با استفاده از آزمون تحليل واريانس يك طرفه بررسي شدند. يافته‌ها: هشت هفته تمرين مقاومتي موجب افزايش معني‌دار سطوح سرمي هورمون گنادوتروپين در گروه سالم مقاومتي نسبت به گروه كنترل سالم شد، اما اين اختلاف در گروه مورفين مقاومتي نسبت به گروه كنترل مورفين معني‌دار نبود. در سطوح سيرتوئين1 در گروه مورفين مقاومتي نسبت به گروه كنترل مورفين افزايش معناداري مشاهده شد. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج مطالعه حاضر، به نظر مي‌رسد تمرين مقاومتي مي‌تواند همزمان با كاهش علائم سندروم ترك مورفين بر بهبود سطح سيرتوئين 1 در موش‌هاي صحرايي نر با سندرم ترك مورفين موثر باشد.