مقايسه همدلي و شناسايي هيجان بين افراد سالم و افراد وابسته به مواد تحت درمان بعد از دو ماه، شش ماه و يك ‌سال

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسي تغييرات همدلي و درك هيجاني افراد وابسته به مواد محرك و مخدر بعد از دو ماه، شش ماه و يك‏ سال درمان و مقايسه آن با افراد سالم بود. روش: پژوهش حاضر حاضر علي-مقايسه‏اي و از نوع مطالعات طولي بود. جامعه آماري شامل همه افراد وابسته به مواد تحت درمان در كلينيك‏هاي ترك اعتياد شهر تهران در سال 1400 و افراد سالم از خانواده آنها بود. نمونه­اي به حجم 102 نفر (شامل 34 نفر وابسته به مواد مخدر، 34 نفر وابسته به مواد محرك، و 34 فرد سالم از خانواده‏هاي آنها) به ‏صورت نمونه­گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل آزمون همدلي و تكليف بازشناسايي هيجان چهره بود. يافته ‏ها: نتايج نشان داد كه در طول زمان درمان، همدلي افراد وابسته به مواد افزايش يافت و پس از گذشت يك ‏سال تفاوتي بين گروه وابسته به مواد مخدر با گروه سالم وجود نداشت، درحالي كه همدلي گروه وابسته به مواد محرك كماكان هنوز به سطح افراد سالم نرسيده بود. همچنين، مشخص شد كه در طول زمان درمان، درك هيجان در هر دو گروه وابسته به مواد افزايش يافت، اما حتي پس از گذشت يك سال، بين دو گروه وابسته به مواد و افراد سالم در نمرات درك هيجان تفاوت معناداري وجود داشت. نتيجه‏ گيري: اين پژوهش نشان داد كه از جمله آسيب‏هاي بلندمدت شناختي مصرف مواد، اثرات مربوط به توانايي‏هاي شناخت اجتماعي مانند همدلي و درك هيجان است. اين امر اهميت توجه به اثرات بلند مدت مصرف مواد و اقدامات درماني و توانبخشي شناختي طولاني مدت را مشخص مي‏نمايد.