اثربخشي برنامه آموزش تاب‌آوري پنسيلوانيا بر پريشاني رواني و رضايت از زندگي زنان داراي همسر زنداني وابسته به مواد

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي برنامه آموزش تاب‌آوري پنسيلوانيا بر پريشاني رواني و رضايت از زندگي زنان داراي همسر زنداني وابسته به مواد انجام شد. روش: پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل تمامي زنان داراي همسر زنداني وابسته به مواد تحت پوشش انجمن حمايت از زندانيان شهر ميبد در سال 1401 بود. از اين بين، 30 نفر به روش نمونه­گيري در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. شركت كنندگان هر دو گروه پرسشنامه‌هاي پريشاني روان شناختي و رضايت از زندگي را در پيش آزمون و پس آزمون تكميل كردند. برنامه آموزش تاب‌آوري پنسيلوانيا در 10 جلسه 90 دقيقه اي با فراواني يك جلسه در هفته بر روي گروه آزمايش اجرا شد. داده‌ها با روش تحليل كوواريانس چندمتغيري تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه برنامه آموزش تاب‌آوري پنسيلوانيا در كاهش نمرات پريشاني رواني و افزايش نمرات رضايت از زندگي زنان داراي همسر زنداني وابسته به مواد مؤثر بود. نتيجه‌گيري: برنامه آموزش تاب‌آوري پنسيلوانيا مي‌تواند به عنوان يك مداخله كارآمد در جهت كاهش مشكلات زنان داراي همسر زنداني وابسته به مواد در كنار ساير روش‌هاي آموزشي و درماني مورد استفاده قرار گيرد.