الگوي روابط ساختاري هويت تحصيلي موفق بر اساس نيازهاي بنيادين روان‌شناختي با ميانجي ‌گري ذهن‌آگاهي و خودكارآمدي تحصيلي

هدف از پژوهش حاضر تدوين الگوي روابط ساختاري هويت تحصيلي موفق بود كه بر اساس آن نيازهاي بنيادين روان‌شناختي به عنوان متغير درون داد، ذهن‌آگاهي و خودكارآمدي تحصيلي به عنوان متغير ميانجي و هويت تحصيلي موفق به عنوان متغير برون داد وارد پژوهش شده‌اند. اين پژوهش به روش توصيفي، از نوع مطالعات همبستگي و با شيوه مدل‌سازي معادلات ساختاري انجام گرفت. از بين همه دانش‌آموزان دوره متوسطه اول شهرستان قم در سال تحصيلي 1401 1400 به عنوان جامعه مورد پژوهش، به روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي چندمرحله‌اي تعداد 355 دانش‌آموز وارد نمونه شدند. در گردآوري اطلاعات از مقياس نيازهاي بنيادين روان‌شناختي لاگارديا و همكاران (2000)، مقياس چندوجهي ذهن‌آگاهي بائر و همكاران (2006)، مقياس خودكارآمدي تحصيلي جينكس و مورگان (1999) و مقياس هويت تحصيلي موفق واس و ايساكسون (2008) استفاده شد. داده‌هاي جمع‌آوري شده با استفاده از نرم‌افزار AMOS22 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌هاي پژوهش نشان داد، نيازهاي بنيادين روان‌شناختي به طور مستقيم و غير مستقيم با ميانجي‌گري ذهن‌آگاهي بر هويت تحصيلي موفق، تاثير مثبت و معناداري دارد. اما خودكارآمدي تحصيلي نقش ميانجي‌گر معناداري در تاثير نيازهاي بنيادين روان‌شناختي بر هويت تحصيلي موفق ندارد (0/05 P). بر اساس نتايج و با توجه به نقش نيازهاي بنيادين روان‌شناختي و ذهن‌آگاهي در هويت تحصيلي موفق، توجه به نيازهاي اساسي هر دانش‌آموز از سوي خانواده‌ها و معلمان با برگزاري كارگاه هاي آموزش خانواده و ضمن خدمت و افزايش ذهن‌آگاهي دانش‌آموزان با بهره‌گيري از روان‌شناس‌ها و مشاوران مدارس و برگزاري كلاس‌هاي آموزشي، ضروري به نظر مي‌رسد.