تدوين مدل پيامدهاي رواني و اجتماعي اضطراب ناشي از پاندمي كوويد19

پژوهش حاضر با هدف طراحي و تدوين مدل پيامدهاي روان‎شناختي و اجتماعي اضطراب ناشي از پاندمي كوويد 19 و شناسايي عوامل ميانجي‎گر در روابط ميان اين متغيرها در پرستاران بيمارستان‎هاي پذيرش‎كننده بيماران كرونايي در شهر تهران به انجام رسيد. اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از لحاظ ماهيت و روش گردآوري داده‏ها، پژوهشي توصيفي همبستگي مبتني بر معادلات ساختاري بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل پرستاران شاغل در بيمارستان‎هاي پذيرش كننده بيماران كرونايي دولتي شهر تهران در سال 1400 بود. نمونه آماري برابر با 384  نفر بر اساس روش نمونه‎گيري خوشه‎اي انتخاب شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه پريشاني روان‎شناختي كسلر (2002)، روابط بين‎فردي پيرس و همكاران (1991)، حس انسجام انتونوفسكي و همكاران (1987) و مقياس چندبعدي اضطراب بيماري‎هاي اپيدميك درتاج و همكاران (1399) بود. براي تحليل داده‎ها از شاخص‎هاي توصيفي و تحليل معادلات ساختاري در بخش استنباطي در  نرم افزار SPSS و AMOS بهره گرفته شد.يافته‌ها نشان داد كه حس انسجام به صورت معنادار داراي نقش ميانجي گري در رابطه اضطراب ناشي از پاندمي پاندمي كروناويروس و پريشاني رواني و رابطه بين‎فردي دارد.ضريب استاندارد اضطراب بر پريشاني رواني برابر با 59 / 0 ( t value برابر با 35 / 10 )، بر حس انسجام برابر با 60 / 0 - ( t value برابر با 31 / 11- ) و حس انسجام بر پريشاني رواني برابر با 33 / 0 - ( t برابر با 97 / 6 ) بود. ضريب استاندارد اضطراب بر ارتباط بينفردي برابر با 30 / 0 - ( t value برابر با 85 / 4 - ) و بر حس انسجام برابر با 60 / 0 -(مقدار t برابر با 31 / 11- ) و حس انسجام بر ارتباط بين فردي برابر با 50 / 0 (مقدار t برابر با 56 / 6 ) بود. براساس يافته ها مي توان نتيجه گرفت كه تمركز بر مداخلات مبتني بر بهبود حس انسجام مي تواند ابزاري مناسب جهت تعديل اثرات نامطلوب اضطراب ناشي از گسترش پاندمي كروناويروس باشد و روانشناسان و مسئولان نظام درمان نبايد از اين عنصر مهم غفلت ورزند.