بررسي تناسب اقليمي نخود (Cicer arietinum L.)، براساس شاخص‌هاي دوره رشد و بارش در استان كردستان

توزيع، شدت، مدت و نوع نزولات آسماني در مراحل مختلف كشت، سبز شدن، پنجه زني، تشكيل ساقه و گل‌دهي نخود (Cicer arietinum L.)، اهميت بسزايي دارد. از طرفي، ريسك يا عدم قطعيت يك عامل بسيار مهم در ارزيابي خطرات آب و هوايي و اثر‌بخشي استراتژي‌هاي مختلف در سياست‌هاي كشاورزي است. هر ريسك اقليمي توسط خصوصيات طبيعي خود، شامل خصوصيات جغرافيايي، زمان وقوع و شدت ريسك شناخته مي‌شود. اين مطالعه به‌منظور برآورد ريسك بالقوه توليد نخود ديم در استان كردستان انجام شد. داده‌هاي درازمدت اقليمي از 15 ايستگاه براي دوره زماني بيست ساله 1370 تا 1390 جمع‌آوري گرديد. نتايج نشان داد كه استان كردستان به سه منطقه اقليم زراعي تقسيم گرديد؛ منطقه پر ريسك يا نامناسب اقليم- زراعي (0.23 درصد از كل منطقه)، منطقه با ريسك متوسط يا با تناسب نسبي براي توليد (59.71 درصد از كل منطقه)، منطقه كم ريسك يا مناسب اقليم- زراعي (37.96 از كل منطقه). نتايج حاصل از بررسي ارتباط بين بارندگي مرحله رويشي و پتانسيل كشت نخود ديم منطقه نشان داد، به‌جز قسمت‌هاي ناچيزي از شهرستان هاي قروه و بيجار و سرو‌آباد كه در درجه ضعيف مي‌باشند. كل منطقه از لحاظ تأمين رطوبت مورد نياز در درجه بسيار مطلوبي قرار دارد كه دليل اين امر نيز بروز بارندگي لازم در اين دوره زماني و رطوبت ذخيره شده از نزولات زمستانه مي باشد. وقوع نزولات مناسب براي دوره رشد رويشي در كل منطقه داراي بيشترين مقدار نسبت به ديگر مراحل نموي بوده است.