بهينه سازي حذف نيكل از محلول‌هاي آبي توسط بيوچار اصلاح شده به روش فيزيكي

زمينه و هدف: امروزه استفاده از بيوچار، به عنوان يك جاذب نوين و مناسب به منظور حذف آلاينده‌هاي غيرآلي از منابع آبي، رشد چشم‌گيري يافته است. مطالعه حاضر به منظور ارزيابي اثرات اصلاحات فيزيكي بيوچار در مقايسه با بيوچار غير اصلاح شده، بر راندمان حذف نيكل در محلول‌هاي آبي، متاثر از فاكتورهاي موثر بر حذف نيكل، انجام گرفت.روش بررسي: پس از توليد بيوچار ميوه سرو (RB)، ذرات RB (164μm )  با استفاده از دستگاه آسياب سياره‌اي به ابعاد بسيار كوچك ( 26μm ) خرد شد (BMB) و پس از بررسي خصوصيات مختلف آن‌ها توسط تكنيك‌هاي SLS، BET، FTIR و SEM؛ كاربرد RB و BMB در بهينه سازي حذف نيكل از محلول‌هاي آبي با استفاده از روش سطح پاسخ (مدل باكس-بنكن)، مورد ارزيابي قرار گرفت.يافته‌ها: بر اساس نتايج، اصلاح فيزيكي بيوچار (BMB) سبب كاهش 6/2 برابري اندازه ذرات، افزايش 4/9 برابري سطح ويژه، افزايش (حاوي اكسيژن) و كاهش (گروه‌هاي عامل آليفاتيك و هيدروكسيل كششي) گروه‌هاي عامل ويژه و مورفولوژي سطح ريزدانه‌تر، در مقايسه با RB شد. كاربرد BMB در محلول آبي سبب افزايش 9/7 درصدي (به طور متوسط) از حذف نيكل، در مقايسه با نمونه RB شد. برازش داده‌هاي بدست آمده از حذف نيكل در مدل باكس-بنكن در هر دو جاذب، نشان از پيش بيني مناسب اين مدل در بهينه سازي حذف نيكل از محلول‌هاي آّبي دارد. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج اين پژوهش، اصلاح فيزيكي بيوچار، به عنوان يك روش ساده، ارزان و دوست دار محيط زيست، با توجه به افزايش راندمان حذف آلاينده نيكل، مي‌تواند روشي مناسب در فعال سازي بيوچار‌ها معرفي شود كه تحقيقات بيشتر بر اساس نوع بيوچار و آلاينده‌ها مختلف را طلب مي‌كند.