معنا آفريني انواع تناوب در صداهاي دستوري از منظر كلايمن در نامه پنجاه و سوّم نهج‌البلاغه

صداي دستوري به عنوانِ يك موقعيّت ويژه دستوري، به بازنمودِ دلالتِ ساخت‌هاي نحوي مي‌پردازد. متن نهج‌البلاغه به عنوان متني جامع خواننده را به جستجوي معنا ، كنجكاو مي‌كند. نويسندگان، صداي دستوري را كه ارتباط ساخت‌هاي نحوي جملات با يكديگر را آشكار مي‌كند، براي تحقيق در اين نامه مهّم انتخاب نمودند و چون تناوب تغيير معنا را در دو ساخت نحوي به ظاهر يكسان ايجاد مي‌كند، در عنوان جاي گرفت. آن‌چه به كمك روش توصيفي- تحليلي و به واسطه منابع اينترنتي موثق و نيز مراجعه به كتاب‌خانه، حاصل آمد، به اين قرار است: تناوبِ فعّال/ مياني معرّفي در مطابقت بر افعال نامه پنجاه و سوّم نهج‌البلاغه، بيش‌ترين بسامد را داشت. تناوب نشان‌دار در دسته صداهاي فعّال/ مياني، نيز داراي بيش‌ترين فراواني است. تناوب منظّم از نظر كلايمن در 10 فعل به ايجاد معنا مي‌پردازد. تناوب مكاني، مفعول غيرمستقيم را به صحنه فعلي نزديك‌تر و در نتيجه كنش‌پذيرتر كرده است.