ارزيابي و مقايسه بهينگي سازوكارهاي حمايتي دولت از شركت‌هاي دانش‌بنيان

يكي از الزامات پيشتازي اقتصاد دانش‌بنيان با تكيه بر توليد علم و تجاري‌سازي، تأمين مالي شركت‌هاي دانش‌بنيان است. با درنظر‌گرفتن لزوم مداخله حداقلي و هدفمند دولت، و ملاحظه موضوعات رفتاري پنهان نظير كژگزيني و كژمنشي كارآفرينان؛ بهينگي سه سازوكار تأمين وجوه سرمايه شامل تأمين مالي از طريق بخش خصوصي، پشتيباني تسهيلاتي، و حمايت از طريق پرداخت يارانه به سرمايه‌گذاران خطر‌پذير، تحليل مي‌شود. با استفاده از اطلاعات در‌دسترس سال ۱۳۹۹، و با الهام از مطالعه لاك و همكاران (2020)، مدل براي اقتصاد ايران شبيه‌سازي شد. نتايج نشان داد بالاترين سطح رفاه اجتماعي مربوط به پشتيباني تسهيلاتي پروژه‌ها از‌ طريق پيشنهاد قراردادي با مشاركت حداقلي شركت دانش‌بنيان در تجاري‌سازي از محل منابع دروني و دريافت تسهيلات با حداكثر نرخ وام، است. سازوكار پرداخت يارانه به شركت‌هاي خطر‌پذير، در مرتبه دوم رفاهي قرار دارد؛ دولت با ارائه منابع مالي و مشوق‌ها به سرمايه‌گذاران خطرپذير، رشد شركت‌هاي دانش‌بنيان را ارتقا مي‌دهد. پشتيباني تسهيلاتي از طريق پيشنهاد قراردادي با حداكثر مشاركت در تأمين مالي و دريافت تسهيلات با حداقل نرخ وام، و حمايت سرمايه‌گذار‌خطر‌پذير خصوصي، به ترتيب، در مراتب سوم و چهارم رفاهي قرار مي‌گيرند. با انتخاب سياست بهينه، دولت مي‌تواند وضعيت رفاهي را بهبود بخشيده و حمايت هوشمندانه‌اي از شركت‌هاي دانش‌بنيان ارائه دهد.