تاثير نااطميناني سياست مخارج دولت بر بخش حقيقي اقتصاد در رژيم‏هاي ركود و رونق

ﻋﺪم ﻗﻄﻌﯿﺖ و ﻧﺎاﻃﻤﯿﻨﺎﻧﯽ در ﺳﯿﺎﺳﺖ ﻫﺎي ﮐﻼن اﻗﺘﺼﺎدي ازﺟﻤﻠﻪ ﻋﻮاﻣﻞ ﻣﻬﻢ و ﺗﺎﺛﯿﺮﮔﺬار ﺑﺮ رﺷﺪ ﻧﺎﻣﺘﻮازن و ﮐﻨﺪ اﻗﺘﺼﺎد ﮐﺸﻮرﻫﺎي درﺣﺎل ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻫﻢ ﭼﻮن اﯾﺮان اﺳﺖ. رﺷﺪ، ﺗﻮرم، ﻧﻔﺖ، ﻧﻘﺪﯾﻨﮕﯽ، ﻧﺮخ ارز و ﺳﺎﯾﺮ ﻣﺘﻐﯿﺮﻫﺎي ﮐﻼن اﻗﺘﺼﺎد اﯾﻦ ﮐﺸﻮرﻫﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮐﺸﻮرﻫﺎي ﺻﻨﻌﺘﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ درﺣﺎل ﻧﻮﺳﺎن ﺑﻮده و آﺛﺎر اﯾﻦ ﻧﻮﺳﺎﻧﺎت و ﺗﺪاوم آن ﻫﺎ در ﺣﻮزه ﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ اﻗﺘﺼﺎد ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺮوز ﺑﺤﺮان ﻫﺎ و ﻣﺸﮑﻼت ﺳﯿﺴﺘﻤﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮي در اﯾﻦ ﮐﺸﻮرﻫ ﺎ ﺷﻮد. در ﻫﻤﯿﻦ راﺳﺘﺎ، در اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ اﺛﺮات ﻧﺎاﻃﻤﯿﻨﺎﻧﯽ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﻣﺨﺎرج دوﻟﺖ ﺑﺮ ﺑﺨﺶ ﺣﻘﯿﻘﯽ اﻗﺘﺼﺎد )ﺗﻮﻟﯿﺪ و اﺷﺘﻐﺎل( در رژﯾﻢ ﻫﺎي رﮐﻮد و روﻧﻖ ﻣﻮرد ﺑﺮرﺳﯽ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ. ﺑﺮاي اﯾﻦ ﻣﻨﻈﻮر ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﻣﺪل ﭼﺮﺧﺸﯽ و ﺗﻐﯿﯿﺮ رژﯾﻢ ﻣﺎرﮐﻮف ﺳﻮﺋﯿﭽﯿﻨﮓ اﺛﺮ ﻣﺘﻐﯿﺮﻫﺎي ﻣﻮرد ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ در ﺑﺎزه زﻣﺎﻧﯽ ۱۳۶۵ ﺗﺎ۱۳۹۹ ﺑﺮ ﺗﻮﻟﯿﺪ و اﺷﺘﻐﺎل ﺑﺮآورد ﺷﺪه اﺳﺖ. ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻫﺎي اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ ﻧﺸﺎن داد ﻧﺎاﻃﻤﯿﻨﺎﻧﯽ ﻣﺨﺎرج ﺟﺎري و ﻋﻤﺮاﻧﯽ، ﺗﮑﺎﻧﻪ ﻧﻔﺘﯽ، ﭘﻮﻟﯽ و ارزي، ﺑﺤﺮان ﻣﺎﻟﯽ و ﺗﺤﺮﯾﻢ در ﺷﺮاﯾﻂ رﮐﻮد ﺑﺎﻋﺚ ﮐﺎﻫﺶ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻧﺎﺧﺎﻟﺺ داﺧﻠﯽ و اﺷﺘﻐﺎل ﻣﯽ ﺷﻮد. اﻓﺰون ﺑﺮاﯾﻦ، ﻃﻮل دوره رﮐﻮد و روﻧﻖ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ ۲۰ و ۱۵ ﺳﺎل ﺑﻮده و اﯾﻦ ﻣﻘﺎدﯾﺮ ﺑﺮاي اﺷﺘﻐﺎل ﺑﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ۲۱ و ۱۴ ﺳﺎل اﺳﺖ. ﻫﻢ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﯿﺰان اﻧﺘﻘﺎل در دوران رﮐﻮد ﻧﯿﺰ ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺎ ۶۱ درﺻﺪ در ﻣﺪل ﺗﻮﻟﯿﺪ و ۵۰ درﺻﺪ در ﻣﺪل اﺷﺘﻐﺎل ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻣﯿﺰان ﻣﺎﻧﺪﮔﺎري در دوران رﮐﻮد اﯾﺮان از اﺣﺘﻤﺎل ﺑﺎﻻﯾﯽ ﺑﺮﺧﻮردار اﺳﺖ. اﯾﻦ ﻋﻮاﻣﻞ، رﯾﺴﮏ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬاري در اﯾﺮان را اﻓﺰاﯾﺶ داده و ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﮐﺎﻫﺶ ﺗﻮﻟﯿﺪ و اﺷﺘﻐﺎل ﻣﯽ ﺷﻮد