حدوث و قدم عالم از منظر روايات شيعه

يكي از مصاديق مورد ادعا درباره ناسازگاري عقل و دين مسئله پرچالش حدوث زماني عالم جسم به معني داشتن نقطه آغازين است كه همواره فلاسفه كوشيده‌اند آن را نفي كنند و متكلمان تلاش كرده‌اند آن را اثبات كنند و در اين گيرودار متكلمان حتي برخي از فلاسفه را به كفر متهم كرده‌اند. استناد متكلمان در اين ادعا هم ادله عقلي و هم ادله نقلي بوده است، اما در مقاله حاضر صرفاً روايات مرتبط با اين باب بررسي شده است. در اين مقاله تلاش شده است با بهره‌گيري از مجامع روايي شيعي و دسته‌بندي روايات باب حدوث عالم و تكيه بر ظهورات روايات بر اساس قرائن لفظي و عقلي نشان داده شود كه علي‌رغم ادعاي متكلمان درخصوص حدوث زماني عالم جسم بر اساس شكل ظاهري روايات، با نظري ژرف‌تر و بدون پيش‌داوري ذهني مي‌توان دريافت كه اين روايات نه‌تنها دلالتي بر اين مدعا ندارند، بلكه بر اساس همان مستندات حتي مي‌توان مدعي نقيض اين ادعا شد و در برخي روايات دلالت بر قدم عالم را يافت.