سنخيت علّي و معلولي از منظر ملاصدراي شيرازي و فخرالدين رازي

يكي از مباحث چالش برانگيز در مكتب فلسفي صدراي شيرازي و امام فخر رازي، مسئله‌ي سنخيت ميان علت و معلول است. آيا سنخيت علي و معلولي در تفكر صدرايي و فخر رازي امري پذيرفته شده است يا مردود است؟ آيا صدراي شيرازي و فخر رازي در مسئله‌ي سنخيت علي و معلولي، اشتراك‌نظر دارند يا ديدگاهي متفاوت برگزيده‌اند؟ در پاسخ به سؤالات فوق در اين مقاله نشان داده مي‌شود كه چگونه صدراي شيرازي، سنخيت ميان علت و معلول را امري مسلم و بديهي مي‌داند و معتقد است كه هر معلولي از هر علتي به وجود نمي‌آيد و در نظام طبيعت، نظمي حكم‌فرماست كه گوياي روابط دقيق ميان اشياء است و چگونه در طرف مقابل، فخر رازي، سنخيت ميان خداي متعال و مخلوقات را به دليل اشتراك ميان وجود واجب و وجود ممكن، محدود شدن قدرت الهي انكار مي‌كند و آن را با مقام تنزيه خداي متعال در تعارض مي‌داند.