حواس چشايي و بويايي از ديدگاه حكمت متعاليه و علوم اعصاب

حس چشايي و بويايي از حواسي است كه مورد توجه فيلسوفان اسلامي مانند ملاصدرا و دانشمندان علوم اعصاب بوده است. در فلسفه و علوم اعصاب چشايي و بويايي وسيله اي براي درك بوها و مزه ها است. در مورد چگونگي درك بو و مزه با نگاه به داده ها و استدلال هاي اين علوم، اين تبيين ها مكمل همديگر هستند. از ديدگاه علوم اعصاب محرك‌هاي شيميايي در مراتب حس چشايي و بويايي فرآيند پيچيده اي را در سيستم چشايي و بويايي پشت سر مي‌گذارند كه در نهايت منجر به ادراك بو و مزه مي شود. اما ملاصدرا تبيين علماي طبيعي از اين حواس را مخدوش مي‌داند و معتقد است كه در اين تعاريف علل اعدادي با علل فاعلي خلط گرديده است. صدرا معتقد است وقتي نفس از طريق بدن و تعلق به بدن با عالم طبيعت و خارج ارتباط برقرار كرد، صورتي مماثل با شي خارجي را در حيطه خود (نفس) انشاء مي كند. بر اين اساس در اين پژوهش به مقايسه ديدگاه علوم اعصاب و ملاصدرا در مورد ادراك چشايي و بويايي پرداخته مي شود. هم چنين طبيعيات استفاده شده در نظريات ملاصدرا با استفاده از علوم نوين مورد بازبيني قرار مي گيرد. بدين ترتيب به نظر مي رسد با توجه به نظريات علوم اعصاب در زمينه انواع مزه ها، بايد تغييري در اين زمينه در حكمت متعاليه انجام شود.