استدلال استقرائي تأييدي سوئينبرن به مثابه بهترين تبيين خداباوري

آيا تبيين‌هاي خداناباورانه مي‌توانند جهان و انسان را تبيين كنند؟ آيا استدلال‌هاي قياسي خداباورانه مي‌توانند تبيين معقولي از جهان ارائه نمايند؟ بسياري از فيلسوفان دين معاصر براين باورند كه استدلال‌هاي قياسي بر اثبات وجود خدا نامعتبرند، چون يا از نظر صورت قياسي، نامعتبرند يا مبتني بر يك يا چند مقدمه كاذب يا غيريقيني هستند. از اين رو، به استدلالات غيرقياسي در باب وجود خدا روي آوردند. هدف اين نوشتار بررسي و ارزيابي يكي از اين استدلال‌هاي جالب توجه جديد، يعني استدلال استقرائي سوئينبرن است. روش اين تحقيق كتابخانه‌اي و استدلالي است كه از طريق مطالعه، بررسي و تحليل ذهني مفاهيم، گزاره‌ها و استدلال‌ها انجام مي‌گيرد. ادعاي سوئينبرن اين است كه تبيين‌هاي انسان‌انگارانه و ماده‌انگارانه نمي‌توانند جهان و انسان را تبيين كنند. در مقابل، وي سه استدلال از وجود جهان، وجود قوانين علمي و قوانين فرايند تكامل؛ براي وجود خدا به عنوان سه استدلال استقرائي تأييدي استفاده مي‌كند و از انباشت آنها خداباوري را به عنوان استنتاج بهترين تبيين نتيجه مي‌گيرد. نتيجه چنين استدلالاتي اين است كه خداباوري مي‌تواند بهترين تبيين نهايي جهان باشد. همچنين نشان داده خواهد شد كه اين‌گونه استدلال‌ها با چالش‌هاي كمتري مواجه بوده و مي‌توانند احتمال وجود خدا را به مراتب افزايش دهند.