ظهور و بروز امر مطلق در اثر هنري توسط نبوغ در فلسفه هنر متقدم شلينگ

شلينگ به دنبال آگاهيِ تام روح انسان است، از طرفي روح آگاه محصول ذهنيتِ انسان است، فلذا در طبيعت روحي ناآگاه تدبير امور مي كند. بنابراين گذار شلينگ از فلسفه طبيعت به ايده آليسم استعلبايي، در راستاي رسيدن به اين آگاهي تام است. رسيدن به اين آگاهي زماني ميسر مي شود كه [من] (روح) مراحل مختلفي را طي كند. اولين مرحله متعلق به كار حواس است، سپس مشاهده دروني (عقل نظري) و بعد از آن عقل عملي (اخلاق). هنگام فعاليت عقل نظري، تعين تصور بدون اراده فاعل است، اما عقل عملي عين را مطابق اراده فاعل مي سازد. بنابراين شكافي ميان شناخت نظري و شناخت عملي ايجاد مي شود. شلينگ اين مسئله را چگونه حل مي كند؟ وي كاملا آگاه است كه اگر اين شكاف پر شود و عين (محصول عقل عملي) و ذهن (محصول عقل نظري) ادغام شوند، امر مطلق ايجاد مي شود، اما مسئله اصلي چگونگي عينيت يافتن امر مطلق است كه فقط آگاهي تام و اراده اي آزاد قادر به انجام آن هستند. شلينگ چهار مسير را براي به عينيت رساندن امر مطلق پي مي‌گيرد. يقين حسي، عقل نظري، عقل عملي و شناخت امر مطلق به واسطه هنر چهار مسيري هستند كه شلينگ پي مي گيرد. پر واضح است كه تبيين چگونگي عينيت يافتن امر مطلق، باعث فهم بهتر نظام فلسفي شلينگ مي شود. در اين مقاله بررسي مي شود كه شلينگ ميان يقيين حسي، عقل نظري، عقل عملي (اخلاق) و هنر كدام يك را سازوكاري مناسب تر براي عينيت بخشيدن به امر مطلق مي داند؟ چرا؟ و دليل استفاده شلينگ از مفهوم نبوغ در نظام استعلايي اش چيست؟