عشق‌ورزي در شهر مطلوب؛ تطبيق انديشه افلاطون در «ضيافت» و سهروردي در «في حقيقه العشق»

عشق از معدود مباحث مشتركِ موثر در فلسفه‌‌،‌‌ هنر‌‌،‌‌ عرفان مي‌باشد. مي توان باور داشت بزرگ‌ترين فيلسوف يونان كه به جد و وسيع در مورد عشق سخن گفت افلاطون است. نگاه او نه تنها بر فلسفه جهان غرب‌‌،‌‌ بلكه بر فلسفه اسلامي نيز تأثير مستقيم نهاد. در فلسفه‌ اسلامي نيز عشق‌‌،‌‌ در آثار سهروردي نقش محوري دارد. آنها نقش معرفت‌شناسانه نيز به عشق داده‌اند. اهميت ديگر اين موضوع از اين وجه است كه عشق در دين و انديشه‌ غرب و شرق توسط هر دو فيلسوف بسيار وارد گشته و ايفاي نقش نموده است. هر دو فيلسوف شهر مطلوبي ارائه نموده‌اند كه بدون درك مفاهيمي نظير عشق‌‌،‌‌ قابل تصور و درك درست نيستند. از سويي ديگر‌‌،‌‌ بخش قابل توجهي از عشق‌ورزي‌هاي كنوني مسيري انحرافي سپري نموده و موجب فاصله زياد شهرهاي كنوني و شهر مطلوب در منزلت انسان شده كه ارائه الگويي صحيح را مي‌طلبد. پژوهش حاضر با روش توصيفي-تحليلي بر آن است تا روشن نمايد افلاطون و سهروردي در مبحث عشق به چه مي‌انديشيدند‌‌،‌‌ چگونه مي‌انديشيدند‌‌،‌‌ چه نتيجه مي‌گيرند و عشق‌ورزي در شهر مطلوب آنان چگونه است و چه اشتراكات و تفاوت‌هايي دارد؟