ارائه مدل ساختاري از عملكرد شغلي بر اساس مهارتهاي ارتباطي با ميانجي گري درگيري شغلي در معلمان مدارس ابتدايي

مطالعه حاضر با هدف آزمون مدل علّي عملكرد شغلي بر اساس مهارتهاي ارتباطي با ميانجي گري درگيري شغلي در معلمان انجام شد. بر اين اساس روش تحقيق توصيفي بوده كه به روش پيمايشي اجرا شد. جامعه آماري معلمان مدارس ابتدايي شهر لاهيجان در سال تحصيلي 1401-1400 به تعداد 295 نفر بودند. تعداد 167 نفر بر اساس فرمول كوكران و به روش تصادفي ساده به عنوان نمونه آماري انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‌ها پرسشنامه‌هاي استاندارد درگيري شغلي لاداهل وكنجر (1965)، عملكرد شغلي پاترسون (1963) و مهارتهاي ارتباطي كوئين دام (2004) بودند. روايي پرسشنامه‌ها براساس روايي محتوايي با استفاده از نظر صاحب نظران، صوري بر مبناي ديدگاه تعدادي از جامعه آماري و سازه با روش تحليل عاملي مورد بررسي قرار گرفته و تأييد شد. پايايي پرسشنامه‌ها با روش آلفاي كرونباخ به ترتيب براي عملكرد شغلي 0/88، مهارت‌هاي ارتباطي 0/80 و درگيري شغلي 0/78 برآورد شد. تجزيه و تحليل داده‌ها در دو سطح آمار توصيفي و آمار استنباطي مشتمل بر الگوسازي معادلات ساختاري انجام گرفت. نتايج نشان داد ميان مهارتهاي ارتباطي با درگيري شغلي با ضريب تأثير 0/67، ميان مهارتهاي ارتباطي با عملكرد شغلي با ضريب تأثير 0/79، ميان درگيري شغلي با عملكرد شغلي با ضريب تأثير 0/76 رابطه وجود دارد. از طرفي مهارتهاي ارتباطي به‌طور غير مستقيم با ضريب تأثير 0/50 با عملكرد شغلي رابطه داشته است. به عبارتي درگيري شغلي در رابطه ميان مهارتهاي ارتباطي با عملكرد شغلي نقش ميانجي داشته است.