طراحي الگوي كيفي تكيه‌گاه سازي آموزشي براي دانش آموزان مقطع متوسطه

هدف از پژوهش حاضر، طراحي الگوي كيفي تكيه گاه سازي آموزشي براي دانش آموزان مقطع متوسطه مي‌باشد. روش تحقيق كيفي و از حيث هدف از نوع تحقيقات كاربردي است. جامعه آماري شامل خبرگان و متخصصان حوزه يادگيري - ياددهي، روش هاي تدريس و تكيه گاه سازي و اسناد مكتوب مرتبط با موضوع مي‌باشد و با روش نمونه گيري گلوله برفي براي خبرگان و نمونه گيري هدفمند براي اسناد، 13 خبره و 18 سند (متن) مناسب با اهداف تحقيق، تعيين شد. براي تحليل داده ها، روش گرندد تئوري با كدگذاري باز، محوري و انتخابي استفاده شد. نتايج حاكي از آن بوده كه الگوي كيفي تكيه گاه سازي آموزشي براي دانش آموزان مقطع متوسطه شامل 10 بعد (توسعه منابع انساني و غيرانساني، بهسازي و توسعه سيستم آموزشي، شيوه هاي ياددهي – يادگيري، فرهنگ سازي و ارتباطات، قوانين و رفتارهاي حمايتي، نظارت بر عملكرد، راهبردهاي مبتني بر شناخت و فراشناخت، راهبردهاي مبتني بر انگيزش، پيشرفت ذهني و پيشرفت علمي)، 21 مؤلفه (توسعه منابع انساني، توانمندسازي دانش آموزان، توسعه امكانات سخت افزاري و نرم افزاري، تدريس مشاركتي و تعاملي، ساده سازي تكليف، يادگيري مجازي، ياددهي مبتني بر تئوري‌هاي علمي، فرهنگ سازي بين والدين و معلمان، ارتباطات مؤثر، رفتارهاي حمايتي، راهبردها و دستورالعمل‌هاي درون و برون سازماني، راهبردهاي فراشناختي، راهبردهاي شناختي، راهبردهاي شناختي و فراشناختي، راهبردهاي انگيزشي، بهزيستي رواني، به فعليت رسيدن استعدادهاي بالقوه، بهبود روند يادگيري و پيشرفت تحصيلي) و 134 شاخص است كه در قالب شرايط علي، زمينه اي، مداخله‎اي، راهبردها و پيامد در الگوي پارادايمي پژوهش جاي گرفتند.