تحليل تأثير ويژه و متفاوت اقرار نسبت به دلايل ديگر در دعاوي مدني

در فقه، به‌طور جدي از تفاوت اقرار و شهادت و تمايز اقرار در اعتبار و تأثير، به گونه‌اي كه سبب اثبات موضوع بدون نياز به صدور حكم مي‌شود، سخن به ميان آمده است. در قوانين نيز بيان قانونگذار در مادۀ 1275 قانون مدني و غير قابل اعتراض (تجديدنظر و فرجام) اعلام شدن حكم مستند به اقرار در مواد 331 و 369 قانون آيين دادرسي مدني، توجه ويژۀ قانونگذار به اين دليل و برقراري اعتبار و تأثير ويژه براي اين دليل را نشان مي‌دهد. بر اين اساس، وضعيت ويژۀ اقرار نسبت به ادلۀ ديگر و مبناي چنين تمايزي، مطلب مهمي است كه نياز به بررسي و تحليل دارد. تحقيق در اين خصوص، ما را به اين نتيجه رهنمون مي‌سازد كه آنچه سبب تمايز اقرار از ساير ادله و تأييد اعتبار و تأثير ويژه براي آن شده، اين ويژگي است كه برخلاف  ساير ادله، اقرار دليلي است كه توسط شخصي كه دليل عليه اوست، تهيه و ارائه شده و حاوي پذيرش آن شخص است كه رفع اختلاف و ايجاد تفاهم بين اصحاب دعوا را (درمورد موضوع)، سبب مي‌شود.