اثر خطاي تعيين ژنوتيپ نشانگر در صحت پيش‌بيني ارزش اصلاحي ژنومي در صفات آستانه‌اي

هدف از اين مطالعه بررسي اثر خطاي تعيين ژنوتيپ نشانگر و نوع طرح آميزشي و انتخابي (ارزش اصلاحي و فنوتيپي) در صحت ارزيابي ژنومي تحت سطوح مختلف وراثت‌پذيري (0.05، 0.1 و 0.3) و تراكم نشانگرها (500، 1000 و 1500) به وسيله ي شبيه سازي در صفت آستانه اي بود. ژنومي شامل دو كروموزوم هر يك به طول 100 سانتي مورگان، و بر روي هر كروموزوم 125 QTL شبيه سازي شد. به منظور شبيه سازي صفت آستانه اي، 20 درصد از فنوتيپ برتر در هر نسل دو و مابقي يك در نظر گرفته شدند. ارزش اصلاحي ژنومي با استفاده از اثرات نشانگري برآورد شده توسط روش آماري بيز B پيش بيني شد. صحت ارزيابي هاي ژنومي نشان داد كه طرح آميزشي و انتخابي ارزش اصلاحي در مقايسه با طرح آميزشي و انتخابي فنوتيپي صحت بيشتري دارد. صحت ارزيابي هاي ژنومي با افزايش خطاي تعيين ژنوتيپ در هر دو طرح آميزشي و انتخابي ارزش اصلاحي و فنوتيپي كاهش يافت. نتايج نشان داد با افزايش درصد خطاي تعيين ژنوتيپ، افزايش تراكم نشانگر منجر به افزايش صحت پيش بيني ارزيابي ژنومي مي‌شود.