تأثير محدوديت آبي بر عملكرد رشد، الگوي مصرف آب، گوارش‌پذيري، و صفات لاشه بره-هاي لري-بختياري و آميخته لري-بختياري×رومانف

اين مطالعه باهدف بررسي عملكرد رشد، الگوي مصرف آب، گوارش‌پذيري، و صفات لاشه بره‌هاي لري-بختياري (لري) و آميخته لري-بختياري×رومانف (آميخته) در شرايط محدوديت آبي انجام گرفته است. تعداد 20 رأس بره (10 رأس از هر ژنوتيپ) با ميانگين وزن 2.5±31 و سن 2±8 ماه در چهار تيمار با پنج تكرار به‌صورت طرح كاملاً تصادفي در قالب فاكتوريل 2×2 با دو سطح براي ژنوتيپ و دو سطح براي آب مورد استفاده قرار گرفت. ميزان خوراك مصرفي، افزايش وزن روزانه و وزن نهايي تحت تأثير ژنوتيپ و نحوه دسترسي به آب قرار نگرفت، درحالي‌كه ميزان مصرف آب (0.001=p) و نسبت آب به خوراك (0.02=p) با محدوديت آبي كاهش يافت. بره‌هاي داراي محدوديت آبي تقريباً 90 درصد آب خود را در پنج دقيقه اول مصرف كردند. گوارش‌پذيري مواد مغذي تحت تأثير تيمارها قرار نگرفت ولي ميزان ماده خشك مدفوع در محدوديت آبي بالاتر بود (0.03=p). وزن لاشه و بازده آن تحت تأثير تيمارها قرار نگرفت، با اين حال درصد و وزن دنبه در آميخته‌ها پايين‌تر بود (0.0001˂p) اما بخشي از اين كاهش به‌وسيله ضخامت چربي بالاتر (0.05=p) و چربي احشايي (0.01=p) بالاتر جبران شد. نتايج كلي اين مطالعه نشان داد ژنوتيپ و محدوديت دسترسي به آب عملكرد رشد را به‌طور معني‌داري تحت تأثير قرار ندادند، بنابراين مي‌توان آميخته‌ها را در محيط‌هاي با محدوديت آبي مورد استفاده قرار داد.