بررسي تنوع ژنتيكي و شناسايي نشانه هاي ردپاي انتخاب در چهار نژاد اصلي اسب ايراني

هدف: انتخاب هاي طبيعي و مصنوعي باعث تغيير در فراواني آللي در بين جمعيت ها شده و به صورت مداوم الگو هاي قابل شناسايي را بر روي سطح ژنوم طي فرآيند اهلي سازي برجاي مي گذارند. اطلاعات كمي در خصوص تفاوت هاي ساختارهاي ژنتيكي در نژادهاي اسب بومي ايران كه منتج از فشارهاي انتخابي هستند وجود دارد. بنابراين، در اين مطالعه با استفاده از اطلاعات چهار نژاد اسب بومي شامل تركمن (29 نمونه)، كاسپين (21 نمونه)، كرد (67 نمونه) و اصيل ايراني (52 نمونه) به بررسي تنوع ژنتيكي پرداخته شد.مواد و روش‌ها: براي اين منظور سه روش تجزيه مولفه هاي اصلي (PCA)، پيوستگي مجاور (NJ) و اختلاط جمعيتي مورد بررسي قرار گرفت. در ادامه با كمك ادغام سه روش مختلف شناسايي نشانه هاي انتخاب شامل TajimaD، تنوع نوكلئوتيدي (pi) و درجه هاپلوتايپي يكپارچه (iHS) اقدام به شناسايي ردپاهاي انتخاب در اين نژادها گرديد. براي ادغام نتايج مختلف اين سه روش، از چهارچوب تركيب همبسته سيگنال هاي چند گانه استفاده گرديد.نتايج: تمام روش هاي مورد استفاده براي بررسي ساختار ژنتيكي، به خوبي اين چهار نژاد را از هم جدا نموده و يك الگوي مرتبط با منشاء جغرافيايي را براي تنوع ژنتيكي آن ها نشان داد. با تركيب روش هاي مختلف شناسايي نشانه هاي انتخاب، تعداد زيادي از ژن هاي تحت تاثير فشار انتخاب در هر چهار نژاد شناسايي گرديد. اين ژن ها با مسيرهاي خاص GO و نواحي مرتبط با QTL در ارتباط بودند. تعداد 16 ژن مشترك در بين چهار نژاد به عنوان ژن هاي كانديد انتخاب شناسايي گرديد. بعلاوه، در هر چهار نژاد تحت بررسي تعداد 11 نوع QTL مشترك شناسايي گرديد كه به دسته صفات مرتبط با سازگاري، شايستگي از طريق نقص هاي ژنتيكي و يا رفتاري و ظاهري قابل تقسيم بودند.نتيجه‌گيري: در مجموع نتايج بدست آمده در اين تحقيق مي تواند در درك بهتر فرآيند انتخاب طبيعي و مصنوعي در اسب هاي ايران كمك نمايد. همچنين اين تحقيق به درك بهتر تفاوت هاي ژنتيكي بين نژادهاي اسب بومي ايران كمك نموده كه مي تواند در يافتن بهترين راه حل براي حفظ و بهبود تنوع ژنتيكي كمك شاياني نمايد.